Het defect van de Aristocratische Democratie

De gevestigde orde kijkt met veel zorgen naar de opinie-peilingen. Een grote machtsbasis is inmiddels weggeslagen. Wat ging er mis, en wat kan de gevestigde orde er nog aan doen.

Het model van de Staat-als-Kerk bevat een door mij eerder beschreven defect: het ontbreekt de Staat, en dus ook politici aan morele autoriteit. Een spiritueel opperwezen zal de toegeschreven eigenschappen niet verliezen wanneer een priester een fout maakt of een misdaad begaat. Dat is immers een daad van van de priester en niet het opperwezen.

Een politicus die een fout begaat, of de aanval van een rivaal niet kan afslaan, zal zijn geloofwaardigheid en dus ook al zijn autoriteit onder het volk snel verliezen, denk aan Ad Melkert die van Pim Fortuyn verloor. Het geloof in een politicus is tijdelijk en eindig en daarmee ook zijn morele autoriteit. Hedendaagse politici hebben daar nog meer last van, omdat de houdbaarheidsperiode door de jaren heen flink is verkort.

Het model van de Staat-als-Kerk zou ook wel getypeerd kunnen worden met de term “Aristocratische Democratie”, wat iets nauwkeuriger is. In weze is de Nederlandse parlementaire democratie naar dit model ontworpen toen Thorbecke de opdracht kreeg om een Grondwet te schrijven. Het is ook logisch dat er vanuit dat ontwerp een bestuurskaste is ontstaan.

Aangezien de bestuurskaste zich zorgen maakt over de actuele opiniepeilingen, is de vraag interessanter waarom een groot deel van het volk deze bestuurskaste verwerpt. Er is ook een langzaam krimpende grote groep die dit niet doet. Maar politici halen vreemde capriolen uit, zoals het bezoeken van televisie-spelletjes, zoals het maken van een mediaspektakel om beleid te verkopen, of het meedoen aan de Gay-parade in Amsterdam.

Het doet meer dan sterk vermoeden dat gevestigde orde erg veel aandacht heeft voor de groeiende groep die is afgestompt. Politici verzinnen nóg meer truukjes. Ze moeten authentieker zijn, geen stropdas dragen, zichzelf zijn in tweede-hands ogende bloemetjesjurk kleding, en columns schrijven voor media die de huiselijke kring van gezelligheid weten te betreden.

Maar al die truukjes worden op een simpele manier ontmaskerd. Als je naar een politicus kijkt op televisie of internet, stel dan de vraag: voor welke zaak zou deze politicus willen sterven. Luister daarna wat de politicus zegt en u krijgt antwoord. Veel politici zullen de indruk wekken dat ze helemaal niet willen sterven, en dat hun huidig beroep ook maar een baantje is. Die realiteit voedt aan de kant van politici de fundamentele uitholling van het Staat-als-Kerk model, dat zij zo graag wensen.

De regentekse politici wensen misschien wel een Staat-als-Kerk model. Maar de realiteit vormt een blokkade om moraal te cultiveren. Een aantal prominente Tweede Kamerleden vindt dat er meer respect in de samenleving moet komen, dat we onze normen en waarden moeten herontdekken.

Maar hoe moeten deze politici de rol van Staatspriesters oppakken in het Staat-als-kerk model als hun morele autoriteit zo vluchtig is als water?

In onze Aristocratische Democratie willen de politici het land leiden. Men wil regentesk bepalen wat goed is voor het volk. Hiervoor heeft men een hofhouding (de mainstream media) en fans van verschillende pluimage (deskundigen). Politici van de gevestigde orde hebben twee doelstellingen, het draaiend houden van de BV Nederland, plus de instandhouding van het sociale stelsel.

Het volk werkt hier niet altijd zo enthousiast aan mee. Om die reden introduceren politici NederGoelags zonder prikkeldraad. De samenleving is weliswaar niet maakbaar, maar wel kneedbaar. Om te kúnnen kneden hebben politici heel veel informatie nodig, over het gedrag van burgers, heel veel wetten nodig om burgers te dwingen tot een bepaald gedrag, en heel veel subsidies nodig om kunstmatige marktbehoeftes te creeëren in naam van het ideaal. Politici willen een meer deterministischer samenleving. Of het nu de kleur van het socialisme heeft, of een andere kleur, de doelstelling van de aristocraten is regeren om het regeren én om hun eigen dromen te verwezenlijken.

In het defensief van al dat overheidsingrijpen wordt altijd gezegd dat de markt geen waarde kan creeëren. Daarmee bedoelen politici concreet dat de markt geen prullen verkoopt die door politici leuk worden gevonden.

Waarde is het gevolg van liefde, of een variant van liefde. Het volk zal doorgaans meer van het pak koffie houden dat ze in de supermarkt koopt, dan van één of ander gesubsidieerd museum. Een pak koffie spreekt misschien niet tot de verbeelding, maar het door de elite verguisde product André Hazes wel. Zelfs de recensent van een voetbalwedstrijd krijgt op televisie meer spreektijd dan een politicus. En terecht. Politici doen allemaal dingen waar het volk niet van houdt.

Waarom houden burgers meer van een pak koffie dan van een gesubsidieerd museum? Dat komt simpelweg door het feit dat hun keuze voor het pak koffie hun eigen keus was. Meebetalen aan het museum is een keuze die door een ander wordt gemaakt. De hoogste kernwaarde van dé Nederlander is soevereiniteit, de perceptie van zelfbeschikking, in ieder denkbare interpretatie van dat begrip.

Is het fundamentele probleem van de gevestigde orde dat zij door vluchtigheid geen morele autoriteit meer heeft? Is het fundamentele probleem van de gevestigde orde dat zij haar eigen smaak aan de samenleving oplegt? Is het fundamentele probleem van de elite dat zij dingen waardeert waar het volk geen boodschap aan heeft?

Natuurlijk niet. Je kunt geen twintig fundamentele problemen hebben.

Het probleem van de elite is niet dat zij elite is, ook al wordt er -ook door mij- geroepen “weg met de elite”. Die roep is terecht omdat de elite niet overtuigd wil worden, de roep is meer “weg met dit idee-stelsel”.

Het probleem van de elite is, is dat zij is losgezongen van onze culturele kernwaarden, waar het volk halsstarrig aan vasthoudt; ondanks enige verwarring over die kernwaarden.

Het is tijd dat de elite stopt met het idee om het volk te leiden, dat is oude politiek. Het wordt tijd dat de elite het volk gaat dienen. Dat is nieuwe politiek waar Rita Verdonk vandaag het meest publiekelijk invulling aan geeft, ook al is dat soms experimenteel. Dat geef ik Verdonk mee, als overtuigd Fleur Agema (PVV) aanhanger. Dat is niet u-vraagt-wij-draaien!

Het hele Staat-als-Kerk model moet worden afgeschaft. Politici hebben invloed op de publieke opinie, maar slechts gedeeltelijk invloed op de publieke moraal. Politici kunnen hooguit het gevolg zijn van moraal, maar nooit de oorzaak, net als de kerk in civiele zin. Het onomstotelijke bewijs hiervoor is dat als een politicus een verhaal simpel wil vertellen, dan doet hij altijd beroep op een algemeen aanvaard moraal in de kwestie. De politicus doet dan een beroep op moraal dat er al is. Punt is alleen dat het volk donders goed weet dat de gevestigde orde politicus naast dit moraal ook nog eens duizend-en-één minder morele besluiten neemt.

Het graf van de aristocratische politicus ligt in het feit dat hij zegt dat absolute waarden niet bestaan en dat alles bespreekbaar is. Als alles bespreekbaar is, dan geldt dit ook voor de uitspraken van degene die zegt dat alles bespreekbaar is. Verwarring alom. Vroeger was het “gij zult niet doden”, tegenwoordig hebben we abortus en euthanasie, en we zijn nog trots ook op het feit dat het taboe goed is geregeld. Vroeger was het “gij zult niet stelen”, tegenwoordig verzinnen politici de gekste leugens om geld van het volk af te pakken. Verkrachting was fout, maar we legaliseerden prostitutie (wat volgens bepaalde argumentatie gelijkgesteld kan worden aan verkrachting). Het huwelijk was oorspronkelijk een instituut om op veilige manier kinderen groot te brengen, later werden daar fiscale rechten, eigendomsrechten en voogdij-rechten aan vastgeplakt. Gevolg is dat ook homoseksuelen wilden trouwen, om dezelfde rechten te krijgen. Het homohuwelijk staat haaks op de oorspronkelijke doelstelling van het huwelijk om kinderen in een veilige omgeving op te voeden.

De Nederlandse samenleving moet terug naar de zeven deugden, de zeven hoofdzonden en de zeven werken van barmhartigheid. Ze gelden nog steeds. Mensen moeten die deugden herontdekken door erachter te komen dat de zonde in hun nadeel is. De staat moet zich hervormen naar dit model en de verwarring wegnemen. De Staat zal nooit een kerk worden, maar ze kan wel meeliften op de morele cultivering die de kerk heeft bereikt. Zolang we morele waarden verwarren of relativeren, zal alles worden verward of gerelativeerd. Nederland raakt aan lager wal terwijl de Islam het stokje overneemt. Waar willen we als Nederlanders eigenlijk nog voor sterven. Kom aan de kinderen van het eerste de beste Tokkie-gezin en u heeft antwoord. Wat de politiek ook vindt, onze kernwaarden bestaan nog steeds.

De tijd is voorbij dat het volk tegen politici zegt “Houston calling Appollo”. Wil Appollo nog een rol van betekenis spelen, zal ze moeten antwoorden. Appollo moet nu besluiten om antwoord te geven. Als ze geen antwoord geeft, verliezen we Appollo in de ruimte, terwijl het leven in Houston na de rouw gewoon doorgaat.

Read More

Democratische Recessie

Het schijnt een probleem te zijn dat eenderde van Nederland het Kabinet niet gelooft.

Het schijnt een zaak van grote ernst te zijn dat eenderde van de respondenten in een peiling van Maurice de Hond antwoordde, dat ze Wilders geloofden in plaats van het Kabinet, rond de voddelijke patstelling. Het Kabinet bewees met twee interne stukken dat Wilders bij eerdere gesprekken zou hebben gezegd, dat hij in zijn film Fitna, pagina’s uit de Koran zou scheuren en die in een open haard zou gaan verbranden. Wilders noemde dit een leugen, hij werd door het Kabinet belazerd.

Eenderde van Nederland gelooft de twee bewijsstukken niet en dat is voor politici reden om bezorgd te zijn. De democratie is namelijk gebaseerd op vertrouwen in de regering. Als dat vertrouwen afbrokkelt, dan brokkelt het vetrouwen in de democratie af en ontstaat er een ernstig probleem, aldus de commentaren. Dat het vertrouwen in het Kabinet in een recessie zit is allang bekend, maar volgens de commentaren zit zelfs het vertrouwen in de hele democratie in een recessie.

Die zogenaamde bezorgheid over de opiniepeiling is natuurlijk zo dun als wat. Bij het referendum over de Europese Grondwet stemde 63% Nee. En ook al is de uitslag van dat referendum een veel nauwkeuriger opiniepeiling dan Maurice de Hond kan uitvoeren; toch werd later de mening van die 63% volslagen in de wind geslagen. Eerst schepte men verwarring over wat er precies met dat “Nee” werd bedoeld. Daarna stapte men erover heen en werd precies dezelfde Europese Grondwet alsnog door de strot van de Nederlanders geduwd.

Ook nu gebeurt precies hetzelfde. De verwarring wordt gezaait door degenen die Wilders geloven cynisch te noemen. Een onderzoek door de Kamer en eventueel nieuw bewijs zouden de cynici niet kunnen overtuigen. Weer is verwarring de aanleiding om over de zaak heen te stappen, om vervolgens onverstoorbaar verder te gaan. Logisch. Als je eerder nog 63% van de kiezers kon negeren, dan kun je dat zeker doen eenderde uit een opinie-onderzoek.

Dus waar maakt den Haag zich druk om? Heel simpel. Het is de hype van vandaag, waarin de gevestigde orde er even aan herinnerd wordt dat ze er zeer slecht voor staan in de peilingen. Wilders en Verdonk staan stabiel op winst en ook de SP staat stabiel hoog. Regeringspartijen CDA en PvdA staan stabiel op verlies. De term cynisme is slechts goedkope rethoriek. Ook Jan Nagel is tegenwoordig weer bezig met een nieuwe partij, voor mensen die zich niet meer in de PvdA herkennen. Want daar is behoefte aan.

Gelukkig hoeven politici zich morgen geen zorgen meer te maken over de hype van vandaag. Morgen gebeurt er weer wat anders. Het volk heeft niets aan de zorgen dat het geloof in democratie in recessie zit. De politici luisteren en begrijpen het allemaal heus wel, ze willen er alleen niet aan toegeven.

Het wordt voor het volk steeds duidelijker hoe de kaarten op tafel liggen. De overheid is geen messias, geen vriend, geen bondgenoot en geen weg naar het paradijs. In tegendeel, de overheid is de sta-in-de-weg, een zeurkous die veel geld kost. Het is een organisatie, die het veroorzaken van een hoop ellende tot haar kerntaak heeft gemaakt, voor een torenhoge kostprijs. De doelstelling van de overheid is obstructie en daarbij is ze alleen in zichzelf geïnteresseerd. Of je nu betaalt of geld ontvangt; de overheid is het ergste wat een mens kan overkomen. De overheid is simpelweg de vijand. Bij verkiezingen mag je op de persoon stemmen, die je het liefste op televisie zou willen zien om de natie voor te liegen.

En die kaarten zullen niet zo snel van plaats veranderen. Mensen willen hun zin krijgen en ze willen het nu. Alleen de vrije markt is in staat om in die behoefte te voorzien. Het is niet het volk dat pech heeft gehad, het zijn de politici die pech hebben gehad. Deze harde werkelijkheid toont zich in het feit dat “overtuigend bewijs” niet meer helpt om het volk te manipuleren. Dan heb je als politicus niet zoveel wapens meer.

Verwarring zaaien en over de “voddelijke” zaak heenstappen is dus het beste wat politici kunnen doen. Bij de volgende verkiezingen worden pas echte klappen uitgedeeld die echt pijn gaan doen. In het kamp van de “cynici” zullen er velen zijn die euforisch naar dat moment uitkijken. Dat de gevestigde orde klappen krijgt en pijn lijdt, is voor velen een vergeldingsdrang die even net zo belangrijk is als de vraag, hoe we in de toekomst verder moeten.

De opiniepeiling van de Hond onthuld namelijk de verhoudingen in dit land. Die verhoudingen zeggen eigenlijk, dat de oorlog tegen de gevestigde orde gewoon doorgaat, die laat zich niet van de wijs brengen.

Dat er nog vertrouwen bestaat in de democratie blijkt wel uit de trouwe aanhang van Wilders, Verdonk en zelfs Marijnissen. Ze zijn juist de personen die politiek weer bij de mensen weten te brengen. De trouwe aanhangers zijn mensen die nog steeds geloven dat de strijd met het woord iets oplevert. Van een Democratische recessie is daarom zeker geen sprake.

Read More

Het volk buitenspel

In het kritische kamp over de democratie wordt de interessante vraag gesteld of een democratie zichzelf mag opheffen. In de praktijk is Hitler via de democratische weg aan de macht gekomen en heeft het uiteindelijk voor elkaar gekregen om ten gunste van zichzelf de democratie af te schaffen. Aanstaande zondag is een volksreferendum in Venezuela over een verandering van de Grondwet, waardoor Hugo Chàvez onbeperkt herkozen mag worden, een gebeurtenis die in het Westen kritisch wordt gevolgd.

Eveneens, het kritische kamp over de democratie noemt democratie de tirannie van de meerderheid plus één. De wat beschaafdere democratiën hanteren het principe van regeren door de meerderheid, met respect voor de minderheid.

In Nederland is de parlementaire democratie ontstaan door een Koninklijk besluit van Willem II in 1848. Het was onrustig in Europa, er waren ook relletjes in Den Haag en Amsterdam. Het Koninklijk besluit en invoering van de Parlementaire democratie moest revolutie in Nederland voorkomen.

De Nederlandse democratie kwam hier niet van harte. De Grondwet is gebaseerd op preventie van een bloedig gevecht, in plaats van een de victorie van een bloedig gevecht. Het volk heeft een parlementaire democratie cadeau gekregen op aristocratische voorwaarden, in plaats van dat zij na hevige strijd hoge eisen kon stellen voor grotere invloed. En hoewel die invloed van het Censuskiesrecht is geëvolueerd naar het Algemeen Kiesrecht, blijft die erfenis bezonken in onze democratische orde. Een Nederlandse rechter mag bijvoorbeeld een wet niet toetsen aan de Grondwet, omdat de wetgevende macht als het hoogste orgaan wordt gezien.

In de praktijk heeft de aristocratie als vanouds een grotere invloed dan het volk. Kandidaten hebben geen zin om op een zeepkist te staan, dus is er in Nederland geen burgermeester referendum; het belang van de bestuurder staat boven het belang van het volk. En zo ook met het correctief referendum, de regenten zijn er eigenlijk tegen omdat ze bij het besturen geen last willen hebben van kiezers.

In Nederland zijn het niet de bestuurders die blij moeten zijn dat ze door het volk zijn gekozen, het volk moet blij zijn dat ze mogen kiezen. De mandaat interpretatie is dan ook ruim. De kiezer drukt op een knopje van de stemcomputer en geeft hiermee de persoon van zijn keuze een vrijbrief om te doen en laten wat ie wil. Geen wonder dat kiezersbedrog normaal is.

Maar zelfs met dit systeem heeft de kiezer nog teveel keuze. De aristocratie wil daarom een twee partijen stelsel. En terugkomend op de vraag of onze democratie zichzelf kan opheffen.

Dat kan wel degelijk. Door bijvoorbeeld de invloed van de kiezer nog verder te beperken; door de waarde van het stembiljet te verkleinen. Internationale verdragen staan boven de wet. In andere woorden, indien een zaak door zowel de Nederlandse wet is geregeld én via een internationaal verdrag, dan geldt het verdrag als wet. Belastingverdragen voorkomen bijvoorbeeld dat de Nederlander die in het buitenland werkt, in beide landen inkomstenbelasting moet betalen, door (bijvoorbeeld) de Nederlandse wetgeving (gedeeltelijk) uit te schakelen.

Tegenwoordig worden Internationale verdragen gebruikt om landen juridisch te veroveren. Zowel de Europese Unie maakt hier gebruik van en de Verenigde Naties ook. Europese richtlijnen worden door de Nederlands gekozen volksvertegenwoordigers “afgeklopt”. En ook wordt te gemakkelijk gedacht over de ratificering van verdragen van de Verenigde Naties. Zowel de Europese Unie als de Verenigde Naties breiden hun invloed uit via internationale verdragen.

De Nederlandse kiezer heeft nog stem in het Europese Parlement, ook al heeft de kiezer hiermee nauwelijks invloed. De Verenigde Naties hebben zelfs geen enkele legitimatie, anders dan, terugvoerend naar Nederland, de ruime interpretatie van het kiezersmandaat. Dan te bedenken dat momenteel Libanon de voorzitter is van de Raad voor de mensenrechten en dat zij samenspannen met Cuba, Iran en andere schurkenstaten om de invloed van het Westen te bestrijden. Alleen de SGP kwam onlangs in het nieuws om ook voor internationale verdragen een tweederde meerderheidseis te stellen.

De Nederlandse democratie heft zichzelf niet op, maar minimaliseert de invloed van de kiezer. En dankzij het duale stelsel, waarbij democratische wisselende meerderheden kunnen ontstaan ondanks een regeringscoalitie, is er sprake van tirannie van de meerderheid plus één.

In Nederland gaat het zelfs nog verder. De stem des volks wordt niet alleen geminimaliseerd, de Nederlandse overheid heeft slechts één vijand en dat is het Nederlandse volk zelf. De rechtsstaat is ontworpen om onschuldigen tegen onterecht overheidsingrijpen te beschermen. Deze bescherming wordt navenant steeds verder afgebroken. Helaas heeft het volk meer vertrouwen in de overheid dan in mensen, wat deze ontwikkeling legitimeert.

Afgaande op de klassieke partijen, CDA, VVD, PVDA en D66 is de Nederlandse democratie slechts een betrouwbare opiniepeiling, waar de Hoge Heren in den Haag naar eigen inzicht een invulling in mogen geven.

Vraag is, is die democratie eigenlijk wel zo wenselijk. De top heeft eigenlijk geen boodschap aan het volk, anders dan dat ze zichzelf eraan wil verrijken. Den Haag heeft kort gezegd schijt aan kiezer en volk. Dat ziet er alleen anders uit omdat individuele politici angst hebben om het eigen baantje te verliezen, daarom is het opwerken tot aristocratie een doel op zich. Zo is niet het helpen van het volk de doelstelling, maar het hulpverlenen, het baantje dus, ook al helpt de hulp niet.

Het volk? Die heeft tegenwoordig een stemgedrag dat het land “onbestuurbaar maakt”. Als het volk de regenten een echte harde klap wil verkopen moet zij hierin vooral doorzetten. Als het volk echt nog geïntereseerd is in democratische invloed, moet zij vooral de anti-regenten partijen steunen.

En als dat niet helpt? Dan moet het volk zich maar eens afvragen hoeveel invloed zij wil en in hoeverre ze bereid is om hiervoor op straat te vechten.

Read More

Waaierdemocratie

Ed van Thijn is bang voor een waaierdemocratie. Dezelfde Van Thijn die destijds in de Eerste Kamer het plan voor de gekozen burgermeester torpedeerde. Wie ziet hier de humor van in?

In de waaierdemocratie stemmen kiezers zo "grillig" dat een groot aantal kleinere partijen zo groot wordt, en de establishment partijen zo klein, dat er nauwelijks nog een coalitie gevormd kan worden. "Zelfs CDA/PvdA/VVD vormen een minderheid". Dat zou je niet moeten willen.

Er is een beduidend meningsverschil tussen volk en leiders. Denk aan het Referendum voor de hernoemde EU-Grondwet, denk aan Kilometerheffing, denk aan de missie in Uruzgan (hoewel ikzelf voor verlenging ben is het NL volk dit niet). En zo zijn er nog wel meer onderwerpen te noemen.

Nederland wordt, zo zeggen de establishment partijen, onregeerbaar. Zie hier de arrogantie van de macht.

In de USA wordt het volk als hoogste autoriteit gezien, gelegitimeerd in haar democratie. De Constitutie is in de USA tot stand gekomen na een bevrijdingsoorlog. De opluchting en de drang voor het bouwen van een betere natie is wat je vandaag de dag nog altijd proeft in Amerikaanse aangelegenheden.

In Nederland is de democratie tot stand gekomen door Koninklijk besluit. Invoering van een Parlementaire Democratie moest revolutie voorkomen, aangezien het in die tijd overal in Europa broeide. Onze democratie kwam met tegenzin, de Aristocratie wilde immers aan de macht blijven; en dat is tot vandaag nog steeds zo.

In Nederland wordt het volk niet gezien als de hoogste autoriteit in de democratie, maar als de speelbal van de macht. De ene keer staat het volk in de weg voor "impopulaire maatregelen", en heeft de kiezer het niet begrepen. De andere keer heeft het volk "gelijk" als zij haar mandaat heeft gegeven en Politici hiervan kunnen profiteren.

Fortuyn noemde dit Regenten. Dat Van Thijn weggaat doet mij geen verdriet. Hij is één van de Regenten die het volk als obstakel ziet. Burgermeesters hebben geen zin om op een zeepkist campagne te voeren, daarom wil de PvdA het systeem van de benoemde Burgermeester houden. Het belang van de bestuurder (geen zin) gaat dus boven belang van het volk (campagne verschaft informatie).

Wat nu volgens de peilingen gebeurt is de Grote Afrekening waarvan politici altijd trots zeggen dat onze democratie zó hoort te werken. Alas, het establishment krijgt nu de hardste klappen, de Aristocratie verliest zo haar macht.

Die waaierdemocratie is vooral slecht voor de gevestigde orde, maar niet voor het volk! En zolang machtsveranderingen nog zonder bloedvergieten gaat, functioneert de democratie naar datgeen waarvoor zij bedoelt is.

Read More

Democratie en de Toon van het Debat

Interessant artikel in HP De/Tijd over de toon van het Islamdebat (week 41/2007). De toon is hard, kritiek bestaat dat men niet meer naar elkaar luistert, er wordt op de man gespeeld, enzovoort.

Tegelijkertijd leven we in de week van de democratie, waarin een Burgermeester Referendum in Utrecht is mislukt omdat de buidelratten van de PvdA het volk een kunstje heeft geflikt. En in de periode dat er besloten is dat er geen nieuw referendum nodig is voor de eerder afgekeurde Europese Grondwet die een nieuwe naam heeft gekregen.

En dan lees je een artikel van Vrij Nederland, waarin de VVD haar zorgen uit over een vleugelscheuring, wat eigenlijk een probleem is van àlle partijen. En vorige week zaterdag zag ik op televisie een programma, ook over het Islamdebat, waarin twee intellectuelen heel erg elitair aan de keukentafel tot de conclusie kwamen dat de haviken fout zitten en de duiven gelijk hebben. In Nederland kunnen haviken geen gelijk hebben volgens de elite. Volgens Nederlandse begrippen is oorlog geen oplossing, erg dogmatisch eigenlijk.

Als je het mij vraagt is het harde Islam debat een uiting van het verschijnsel dat de het huidig democratische stelsel niet meer werkt. Wat willen de participanten van het Islam debat? Men wil het aantal medestanders vergroten, én dat deze medestanders actie ondernemen, ook al is dat heel simpel via de stembus.

En er is een tweede punt. Beide kampen zien compromis als een vorm van capitulatie. En terecht. Wie met terroristen onderhandeld zal uiteindelijk veel verliezen. De debaters zullen ongeveer in dezelfde lijn denken.

Het derde punt is toch ook wel zeer belangrijk. Wie er niet in gelooft dat praten helpt, stopt met luisteren naar de opponent. En je gelooft niet meer in praten, als praten niets of onvoldoende oplevert.

Dat laatste is wel belangrijk. Democratie was bedoeld om ervoor te zorgen dat machtsovernames geweldloos zouden verlopen. Het zwaard werd vervangen door stemrecht. Regeren van de meerderheid was met respect voor de minderheid; logisch want ook de minderheid kan met geweld de macht van de meerderheid ondermijnen. De minderheid moest er dus in geloven dat ze iets aan het democratische spel zouden hebben, alleen in die situatie zou de minderheid van ontwrichtend geweld afzien.

De boel pacificeren werd zelfs een doelstelling op zich. Dat is ook de reden waarom linkse gewelddadige activisten vaak hun zin krijgen, net als voetbalhooligans. Het pacificeren is een doelstelling geworden, prop alles maar in een debat.

Gooi daar bovenop de Calvinistische volksaard, waarin wij Nederlanders vaker onze principes belangrijker vinden dan de feiten, en je kunt “zonder consequenties” vasthouden aan je mening, in het debat.

Electoraal gezien nadert het hoofdstuk “zonder consequenties” zijn einde en tegelijkertijd wordt compromis vaker gezien als capituleren. Zowel de PvdA, de VVD krijgt klappen. Als je aan ze vraagt wat er speelt nav. de lage peilingen, hoor je maar al te vaak een antwoord “hoe het zou moeten zijn”. De lage peilingen geven aan dat er niet een kloof is tussen volk en politiek, maar een meningsverschil over hoe het zou moeten zijn. Politici houden zich dagelijks bezig met consensus onder elkaar, maar consensus richting het volk; via bijvoorbeeld introductie van een referendum, daar wil men niks van weten. Terwijl het volk simpelweg meer invloed wil.

De harde debatten over Islam, Global Warming, de rechtstaat, immigratie, belasting enzovoorts hebben wel degelijk effect. Een deel van het volk vindt feiten namelijk belangrijker dan principes. De harde toon hakt er wat dat betreft dan ook in. De grote winnaar in het medialandschap is de Telegraaf.

Terecht wordt gesteld dat het CDA momenteel nog gevrijwaard wordt van klappen in de peilingen, maar velen denken - met mij - dat dit slechts van tijdelijke aard is.

Veel Nederlanders blijven in vrede geloven, terwijl oorlog de oplossing is. Maar dat sentiment is aan het kenteren. Analisten menen dat de hedendaagse machtverschuivingen een conflict is tussen generaties, tussen oude en nieuwe rijken.

Eigenlijk is het een klassenconflict, tussen aristocratie en de middenklasse. En dat gaat niet alleen over geld, het gaat meer over macht. Gek genoeg proppen politici in hun analyse altijd een vorm van structuurdenken; het bestuur is zo en zo georganiseerd en dat vindt de kiezer leuk, of fylosoof A heeft dat en dat gezegd en daar herkent de kiezer zich in.

Geloof ik niks van. Slechts een klein deel van de middenklasse weet wie Thorbecke is. Slechts een klein deel van de middenklasse begrijpt wollige woorden, laat staan dat ze het ermee eens is. En dan nog. Wie niet voor de overheid werkt, zal zijn mening minder snel baseren op wat bestaande wetten voorschrijven, tenzij je een tevreden burger bent die liever accepteert dan conflicteert.

Als de analyse van de klassenstrijd - waarin ik geloof - inderdaad waarh is, dan kunnen we ons borst nat maken:

1) Ofwel we gaan over tot een verkiezingsuitslag waarin populisme een machtsfactor is. En dat betekent dat links het leven van rechts zuur gaat maken en andersom; reguleren tot het gaatje.
2) Of het einde van de democratie is ingeluid, omdat de aristocratie de machtsovername van de middenklasse niet accepteert en de macht in handen houdt tegen iedere prijs, dezelfde machtshebbers in een nieuw systeem dus;
3) Of de Fortuyn revolte wordt afgemaakt en er ontstaat een nieuwe stabiliteit.
4) Of Nederland raakt verkrampt in de aanhoudende instabiliteit van de macht.

Scenario 1 betekent een onvrij land, ook al staat rechts voor vrijheid. Scenario 2 betekent het einde van de democratie, en tegelijkertijd burgeroorlog op lange termijn. Scenario 3 betekent dat Nederland weliswaar sociale onrust, economische crisis, maar uiteindelijk herseld de stabilieit weer. Scenario 4 betekent dat het Nederlandse moraal verder zal afbrokkelen, totdat één van de andere scenario’s in gang wordt gezet.

Scenario 5 is, dat Nederland opeens inziet dat de klassieke partijen al die tijd gelijk hadden, waardoor ze nogmaals een kans krijgen. Dit betekent dus dat de middengroep zich massaal zou gaan conformeren aan de aristocratie, weer gaat luisteren en de bevelen van de aristocratie opvolgt. Ik heb het over conformeren en niet over de toevalstreffer “keuze bij gebrek aan beter”.

Scenario 5 is het scenario waarin de huidige aristocratie, de grachtengordel en de media het meest gelooft. Jammer dat er internet is.

Persoonlijk geloof ik het meest in scenario 2, en niet omdat ik dit scenario zo prachtig vind. De Nederlandse democratie is ontstaan om een revolutie te voorkomen. In die tijd, overal in Europa voltrokken zich democratische revoluties. Uit angst voor instabiliteit kreeg Thorbecke een Koninklijke opdracht om een nieuwe Grondwet te ontwerpen om revolutie in Nederland te voorkomen. Maar die democratie gaf wel de macht in handen van de destijdse aristocratie. Ook na algemeen stemrecht en stemrecht voor vrouwen kon de aristocratie de macht in handen houden. Maar met de hedendaagse ontwikkelingen lijkt het alsof de aristocratie behoorlijke offers moet brengen om in de pas te blijven. Dit kan op harde manier omslaan, desnoods met hulp van de overheid zelve. Dat zou betekenen dat de aristocratie bescherming krijgt van Nederlandse overheidsdiensten, zoals politie en leger. Het volk is ontwapend, en kan relatief dus weinig aanrichten.

É isso.

Read More