John Stossel sprak onlangs voor de American Conservative University over vrijheid en de vijanden van vrijheid. Hier onder de vijf delen van de audio-opnames.
Deel 1:
Deel 2:
Deel 3:
Deel 4:
Deel 5:
Deel 1:
Deel 2:
Deel 3:
Deel 4:
Deel 5:
Posts tonen met het label vrijheid. Alle posts tonen
Posts tonen met het label vrijheid. Alle posts tonen
dinsdag 9 december 2008
donderdag 23 oktober 2008
Ron Paul bij JBS
Ron Paul hield deze maand een interessante speech voor de John Birch Society. Over de economie, de kredietcrisis en de toenemende successen van deze vrijheidsstrijder.
Overigens ben ikzelf geen Libertariër zoals Paul, maar een Conservatief zoals Reagan. Desondanks ben ik wel van mening dat Libertariërs en Small-State aanhangers zoals ikzelf, best wel kunnen samenwerken.
Overigens ben ikzelf geen Libertariër zoals Paul, maar een Conservatief zoals Reagan. Desondanks ben ik wel van mening dat Libertariërs en Small-State aanhangers zoals ikzelf, best wel kunnen samenwerken.
donderdag 6 maart 2008
Leiderschap in Vrijheid
Auteur Kim R. Holmes schreef het boek “Liberty’s best hope: America’s Leadership for the 21 st century”. Gisteren was er een Heritage press event (klik view event).
Alsof ik mijn eigen gedachten terughoor, in verder uitgekristalliseerde ideeën. Er zijn grofweg twee soorten liberalen, namelijk klassiek liberalen en collectivistische liberalen. Beide vormen kennen extreme en gematigde groeperingen. Voor klassiek liberalen is vrijheid het belangrijkst, voor collectivistische liberalen is gelijkheid het belangrijkst. Afhankelijk van die keuze geeft men het collectief voorrang op het individu, of het individu voorrang op het collectief. In de USA kent men beide soorten liberalen, die elkaar in evenwicht houden. Europa kent helemaal geen klassiek liberale traditie; deze is onder andere vernietigd door fascisme en communisme. Mede hierdoor is in Europa een anti-Amerikaanse stemming ontstaan.
Eigenlijk leeft Europa in een post-liberaal tijdperk, waarbij men zich niet meer inzet om vrijheid te verdedigen en te verspreiden. Maar waar men zich liever bezighoudt met klimaatverandering, ofwel een zaak van het collectief. De USA is in eerdere gebeurtenissen in de geschiedenis nog terughoudend, denk aan de oorlogen in Bosnië en Kosovo. Toen de Europeanen het niet konden oplossen klopten ze aan in Washington. Europese politici zeggen het niet graag voor de camera, maar ze hebben Washington nog steeds nodig om vrijheid te brengen en te verdedigen.
Ook in de USA heerst zelftwijfel. De collectivistische liberalen hebben nogal wat lobbygroepen, die flink in de meerderheid zijn ten opzichte van klassiek liberalen. Daardoor zitten de klassiek liberalen vaak in de verdediging. Door externe kritiek op de USA, op Irak, Abu Graib enzovoort slaat ook in de USA de zelftwijfel toe. En het is natuurlijk de vraag waar je voor staat, als je nergens meer in gelooft, als je nergens meer waarde aan hecht, dan zijn mensen ook niet meer gemotiveerd.
Om de impasse te doorbreken moet de USA stappen nemen om weer wereldleider te worden, zoals dat in het Reagan tijdperk gebeurde. Ten tweede moet de USA de oorlog van ideeën gaan winnen; wat broodnodig is om alleen al moreel de slag te kunnen winnen in de oorlog tegen radicale Islam.
Hiervoor moet er gekeken worden naar een mondiale vrijheidscoalitie. De Verenigde Naties worden toch vooral gezien als instrument om de macht van Amerika te beknotten. Europese democratiën die geen zin hebben om zich aan te sluiten bij de vrijheidscoalitie, moet men hun gang laten gaan en niet helpen. Laat ze zelf maar de ervaring opdoen dat ze bot kunnen vangen bij diplomatieke onderhandelingen met Iran. Dan kunnen de Amerikanen deze landen tenminste met de neus op de feiten drukken.
Het boek van Kim R. Holmes wordt uitgegeven door Heritage Foundation, en het lijkt een opvolging te zijn van het eerdere boek van Juliana G. Pilon (is de moeite van het lezen waard als u zich voor de materie interesseert).
Heritage lijkt zich nu serieus bezig te houden met het op de kaart zetten van het klassiek liberalisme; een belangrijk onderdeel van conservatisme. Men zoekt allianties in Europa.
Ik was eerder donateur van de Edmund Burke Stichting, totdat Bart-Jan Spruijt opstapte. Jammergenoeg van de Stichting erg weinig lezingen in de vorm van politiek café. Ook de namen die aan de stichting werden verbonden waren soms dubieus, denk aan Dries van Agt, eerder Minister President en nu activist voor de Palestijnse zaak. Heritage lijkt me, net als AEI, iets solider dan de Burkestichting; hopelijk kan Nederland betere alternatieven bieden.
Alsof ik mijn eigen gedachten terughoor, in verder uitgekristalliseerde ideeën. Er zijn grofweg twee soorten liberalen, namelijk klassiek liberalen en collectivistische liberalen. Beide vormen kennen extreme en gematigde groeperingen. Voor klassiek liberalen is vrijheid het belangrijkst, voor collectivistische liberalen is gelijkheid het belangrijkst. Afhankelijk van die keuze geeft men het collectief voorrang op het individu, of het individu voorrang op het collectief. In de USA kent men beide soorten liberalen, die elkaar in evenwicht houden. Europa kent helemaal geen klassiek liberale traditie; deze is onder andere vernietigd door fascisme en communisme. Mede hierdoor is in Europa een anti-Amerikaanse stemming ontstaan.
Eigenlijk leeft Europa in een post-liberaal tijdperk, waarbij men zich niet meer inzet om vrijheid te verdedigen en te verspreiden. Maar waar men zich liever bezighoudt met klimaatverandering, ofwel een zaak van het collectief. De USA is in eerdere gebeurtenissen in de geschiedenis nog terughoudend, denk aan de oorlogen in Bosnië en Kosovo. Toen de Europeanen het niet konden oplossen klopten ze aan in Washington. Europese politici zeggen het niet graag voor de camera, maar ze hebben Washington nog steeds nodig om vrijheid te brengen en te verdedigen.
Ook in de USA heerst zelftwijfel. De collectivistische liberalen hebben nogal wat lobbygroepen, die flink in de meerderheid zijn ten opzichte van klassiek liberalen. Daardoor zitten de klassiek liberalen vaak in de verdediging. Door externe kritiek op de USA, op Irak, Abu Graib enzovoort slaat ook in de USA de zelftwijfel toe. En het is natuurlijk de vraag waar je voor staat, als je nergens meer in gelooft, als je nergens meer waarde aan hecht, dan zijn mensen ook niet meer gemotiveerd.
Om de impasse te doorbreken moet de USA stappen nemen om weer wereldleider te worden, zoals dat in het Reagan tijdperk gebeurde. Ten tweede moet de USA de oorlog van ideeën gaan winnen; wat broodnodig is om alleen al moreel de slag te kunnen winnen in de oorlog tegen radicale Islam.
Hiervoor moet er gekeken worden naar een mondiale vrijheidscoalitie. De Verenigde Naties worden toch vooral gezien als instrument om de macht van Amerika te beknotten. Europese democratiën die geen zin hebben om zich aan te sluiten bij de vrijheidscoalitie, moet men hun gang laten gaan en niet helpen. Laat ze zelf maar de ervaring opdoen dat ze bot kunnen vangen bij diplomatieke onderhandelingen met Iran. Dan kunnen de Amerikanen deze landen tenminste met de neus op de feiten drukken.
Het boek van Kim R. Holmes wordt uitgegeven door Heritage Foundation, en het lijkt een opvolging te zijn van het eerdere boek van Juliana G. Pilon (is de moeite van het lezen waard als u zich voor de materie interesseert).
Heritage lijkt zich nu serieus bezig te houden met het op de kaart zetten van het klassiek liberalisme; een belangrijk onderdeel van conservatisme. Men zoekt allianties in Europa.
Ik was eerder donateur van de Edmund Burke Stichting, totdat Bart-Jan Spruijt opstapte. Jammergenoeg van de Stichting erg weinig lezingen in de vorm van politiek café. Ook de namen die aan de stichting werden verbonden waren soms dubieus, denk aan Dries van Agt, eerder Minister President en nu activist voor de Palestijnse zaak. Heritage lijkt me, net als AEI, iets solider dan de Burkestichting; hopelijk kan Nederland betere alternatieven bieden.
vrijdag 8 februari 2008
Besluiteloosheid in de Inquisitiedemocratie
22:05
balkenende, economie, justitie, politiek, vrijheid
No comments
Deze week kwamen er een aantal dingen samen. Peter R. de Vries die Joran van de Sloot een bekentenis ontfutselde, waar Justitie faalde. Het grote debat over de Kilometerheffing waaruit bleek dat zo’n simpel idee niet alleen zeer complex is, maar zelfs desastreuze kanten kent. Balkenende heeft kritiek op de Nederlandse besluitvorming. In Trouw stond een artikel dat we in een Inquisitiedemocratie leven, omdat fouten van bestuurders worden uitvergroot en de tegenstanders van deze bestuurders graag bloed willen zien.
Ergens begin vorig jaar of eind 2006 kwam ik er bij het naborrelen van een politiek café achter dat het Nederlands bedrijfsleven zat te wachten op een nieuwe regering. Alsof ze willen dat het Kabinet zegt wat het bedrijfsleven moet doen. En al vaak hoor ik de verhalen van politici die zeggen, leg de verantwoordelijk voor een zaak maar bij ons.
De politiek trekt simpelweg teveel verantwoordelijkheid naar zich toe. En de politiek kan alleen maar slechte besluiten nemen. Ieder is voor de wet gelijk, dus men heeft veels te weinig mogelijkheden om zaken specifiek aan te pakken. En als het volk ontstemt is over slechte besluiten en inderdaad bloed wil zien van bestuurders als de gelegenheid zich voordoet; dat is alleen maar begrijpelijk.
De overheid heeft teveel hooi op haar vork en dat is erg duur. Daarom is Justitie tegenwoordig beter in de lucratieve vervolging van verkeersovertreders dan het vangen van boeven en schuldigen achter tralies krijgen. Daarom kan de milieubeweging via de wet en rechter regeringsbeleid dwarsbomen. Daarom neemt het Nederlandse bedrijfsleven zelf geen initatief maar gaat zij op het Kabinet zitten wachten.
De verstarring zit hem in de zogenaamde sprinkhaandemocratie. Iedereen wil geld van de overheid, want die haalt dat geld toch wel op tegen ieders wil. En dat is niet zo vreemd omdat deze gang van zaken al jaren normaal is in Nederland.
De klacht van Balkenende is dan ook niet meer dan de control-freak die klaagt dat zijn mensen in de stress geraken, terwijl die stress het gevolg is van de control-freak.
Als Balkenende af wil van de verstarring en van Nederland een zeer concurerende economie wil maken, dan moet hij overheidsvoorzieningen afstoten en overheidsrechten inperken.
Het motto moet niet zijn, samen leven en samen werken. Een beter motto zou zijn, we komen er samen wel uit zonder vadertje Staat. Dat is goed voor vrijheid, voor gemeenschapszin en voor economie.
Als mensen zelf verantwoordelijkheid dragen en dit ook van hen verwacht wordt, zonder dat ze bij vadertje Staat kunnen aankloppen voor hulp of conflict-arbitrage, dan verdwijnt die Inquisitiedemocratie vanzelf.
Het volk wordt vanzelf verdraagzamer jegens politiek en overheid, als politiek en overheid verdraagzamer wordt jegens het volk.
Het omgekeerde geldt natuurlijk ook, als overheid een oorlog begint tegen het volk, moet ze er niet verbaasd van staan dat het volk in oorlog komt met overheid en politiek.
Ergens begin vorig jaar of eind 2006 kwam ik er bij het naborrelen van een politiek café achter dat het Nederlands bedrijfsleven zat te wachten op een nieuwe regering. Alsof ze willen dat het Kabinet zegt wat het bedrijfsleven moet doen. En al vaak hoor ik de verhalen van politici die zeggen, leg de verantwoordelijk voor een zaak maar bij ons.
De politiek trekt simpelweg teveel verantwoordelijkheid naar zich toe. En de politiek kan alleen maar slechte besluiten nemen. Ieder is voor de wet gelijk, dus men heeft veels te weinig mogelijkheden om zaken specifiek aan te pakken. En als het volk ontstemt is over slechte besluiten en inderdaad bloed wil zien van bestuurders als de gelegenheid zich voordoet; dat is alleen maar begrijpelijk.
De overheid heeft teveel hooi op haar vork en dat is erg duur. Daarom is Justitie tegenwoordig beter in de lucratieve vervolging van verkeersovertreders dan het vangen van boeven en schuldigen achter tralies krijgen. Daarom kan de milieubeweging via de wet en rechter regeringsbeleid dwarsbomen. Daarom neemt het Nederlandse bedrijfsleven zelf geen initatief maar gaat zij op het Kabinet zitten wachten.
De verstarring zit hem in de zogenaamde sprinkhaandemocratie. Iedereen wil geld van de overheid, want die haalt dat geld toch wel op tegen ieders wil. En dat is niet zo vreemd omdat deze gang van zaken al jaren normaal is in Nederland.
De klacht van Balkenende is dan ook niet meer dan de control-freak die klaagt dat zijn mensen in de stress geraken, terwijl die stress het gevolg is van de control-freak.
Als Balkenende af wil van de verstarring en van Nederland een zeer concurerende economie wil maken, dan moet hij overheidsvoorzieningen afstoten en overheidsrechten inperken.
Het motto moet niet zijn, samen leven en samen werken. Een beter motto zou zijn, we komen er samen wel uit zonder vadertje Staat. Dat is goed voor vrijheid, voor gemeenschapszin en voor economie.
Als mensen zelf verantwoordelijkheid dragen en dit ook van hen verwacht wordt, zonder dat ze bij vadertje Staat kunnen aankloppen voor hulp of conflict-arbitrage, dan verdwijnt die Inquisitiedemocratie vanzelf.
Het volk wordt vanzelf verdraagzamer jegens politiek en overheid, als politiek en overheid verdraagzamer wordt jegens het volk.
Het omgekeerde geldt natuurlijk ook, als overheid een oorlog begint tegen het volk, moet ze er niet verbaasd van staan dat het volk in oorlog komt met overheid en politiek.
maandag 23 april 2007
Vrijblijvendheid
Reageren op andermans artikelen is niet mijn ding. Maar Nederkrant zette toch een prachtig artikel neer over het Stockholm syndroom, met de vraag of we daar massaal aan lijden. Dat inspireerde.
Wie zich wel eens met NLP heeft bezig gehouden weet dat de mens wordt bedot door zijn eigen hersenen. En die weet ook dat de mens in staat is om zijn eigen hersenen te bedotten, precies andersom dus. Dat laatste kan, als je het maar goed aanpakt.
Je kunt het beroemde Milgram experiment (download ook de film met Azureus erbij pakken, waarmee werd aantoond dat schokkend veel mensen in staat zijn tot handelingen die volslagen in strijd zijn met hun eigen sociale en morele gevoel. Het vreemdste is nog wel, dat betrokken personen elkaar maar relatief korte tijd kenden.
Kijken we naar kannibalen, mag je concluderen dat iets in de hersen hun gedrag rechtvaardigd. Wie wel eens een complot-film over 9/11 heeft gezien, kan achteraf best het gevoel hebben, dat er nooit vliegtuigen in wolkenkrabbers zijn gevlogen.
Websites hebben doorgaans minder bereik dan het NOS-Journaal. Met bovenstaande kennis mag duidelijk zijn dat gevolgen van indoctrinatie niet onderschat mogen worden.
Voorbeelden te over. Hersenen kunnen je voor de gek houden, en andersom kan dat ook.
Het uitdagen van de hersenen kan leiden tot anders denken en anders handelen. Iemand’s karakter verandert niet.
Terug naar het artikel van Nederkrant en zijn vraag of wij massaal aan Stockholm Syndroom lijden. Ik denk dat de massapsyche iets anders werkt, maar dat daarin het Stockholm Syndroom wél herkend zou kunnen worden, terwijl het eigenlijk iets anders is.
Ik dénk dat kannibalsime een kwestie is van smaak, maar dat mijn eigen normen en waarden mij ertoe aanzetten om hun eetgedrag af te keuren. Voor het gemak zie ik smaak en normen en waarden even als synoniemen.
Ik dénk dat een superioriteitsgevoel over mijn eigen normen en waarden, een uiting is van mijn liefde en/of voorkeur die ik heb voor mijn eigen principes. Plus, het is de liefde die ik heb voor mijn omgeving, die mij in deze principes broederlijk bevestigd.
Waren wij allen kannibalen in een democratie, dan was moord gewoon legaal geweest. De wet is het eindpunt van normen en waarden, de optelsom, de institutionalisering van onze normen en waarden. Goed, niet altijd, maar grofweg gezegd. De wet geeft ons het recht tot bemoeienis tot mensen die té veel van onze normen en waarden afwijken. Inzake normen en waarden heb ik het even niet over foutparkeren, maar wel over moord/verkrachting en diefstal.
Volgens die benadering zou je “clash of civilizations”, of moreel/ethische debatten tussen Christenen en atheïsten kunnen omschrijven als het proces waarin groeperingen opkomen voor hun eigen pakket aan normen en waarden. Hun eigen cultuur dus.
Kritiek op kannibalen is cultuurkritiek, net zoals kritiek op Islam cultuurkritiek is. Die kritiek geven wij omdat bepaalde zaken in die cultuur ons tegenstaat.
In geval van Islam is het niet alleen cultuurkritiek in de civiele sfeer, hoofddoekjes, homohaat enzovoort. Anno 2007 bestaat er uit dezelfde Islamitische hoek ook nog eens een militaire dreiging jegens het Westen, en inwoners die niet van oorlog houden worden ook bedreigd.
Maar. Het Westen heeft ook nog zijn eigen cultuur, een eigen moraal een eigen bewustzijn. En dat is bepalend voor hoe wij hiermee omgaan. Veel Nederlanders zijn niet geïnteresseerd in cultuurkritiek. De militaire dreiging wordt niet als dreiging gevoeld. Je zou kunnen zeggen, het consent wijkt af van de feiten. Dat lijkt op cognitieve dissonantie.
De West-Europese houding is dus de andere helft van het probleem.
De (vermeende) coginitieve dissonantie wordt veroorzaakt doordat de gewone man, veelal op automatische piloot staat. En dat heeft gevolg voor het handelen van onze leiders. Pas bij onrust onder het volk, zullen politici en leiders later volgen.
Maar er is rust. Vooral bij sociaal-liberaal geörienteerde atheïsten. En Nederland bestaat voor 42% uit atheïsten.
Waar we door veranderende demografie, over pakweg 18 jaar in conflict komen tegen de intolerante cultuur van de Islam, hebben we vandaag juist te maken met veels te tolerante cultuur van sociaal-liberale atheïsten.
Ons moraal wordt vaak nihilistisch of zelfs hedonistisch genoemd. Maar eigenlijk is vrijblijvendheid de norm. En vrijblijvendheid wordt ook nog eens, al dan niet opzettelijk, verward met vrijheid.
Een grote groep atheïsten zegt dat ze een hekel heeft aan (ieder) geloof. In de praktijk hebben ze alleen maar een hekel aan Christenen. Dat is historisch zo gegroeid en dat zijn ze nu eenmaal gewend.
Het is als een collectief autisme. Een sprekend voorbeeld: Je uit wat kritiek op misstanden van de Islam, en er komt altijd wel iemand langs die een waslijst opdreunt van wat Christenen allemaal fout hebben gedaan. Die persoon geeft hiermee aan dat hij/zij helemaal niet over Islam wil praten! Dit is geen cognitieve dissonantie, maar blokkade, de weigering om iets te leren.
Atheïsten hebben een enkelvoudige hekel aan Christenen. Over andere Godsdiensten willen ze helemaal niet nadenken, op enkele uitzonderingen na. Inzake andere Godsdiensten verhult men die lankmoedigheid met de opmerking “eigenlijk zijn alle gelovigen gek”. Vergis je niet, men spreekt hier over Christenen, niet over andere religies. Het is een hele grote groep die zo denkt.
Het komt zelfs voor in de USA. Christenhaat is een belangrijke drijfveer van Democraten om de Republikeinen te verslaan. Een hoop Democraten vinden het Christelijke van Bush veel gevaarlijker dan de Islam, ondanks de aanslagen van 9/11. Dat komt omdat Christenen een totaal andere set-of-values hebben dan de Liberals.
Met zoveel atheïsten als hoofdvijand, is het niet zo vreemd dat Christenen in Nederland, de Islam momenteel liever als bondgenoot zien, dan als tegenstander. God verbroedert tegen de verloedering. Atheïstische sociaal-liberalen vormen de grootste weerstand tegen de Christelijke wensen.
Onder atheïsten is vrijblijvendheid de norm, en tegelijkertijd zijn ze daar ook bang voor. Angst voor vrijblijvendheid bestaat in discussies over de openbare orde en het privatiseren van de sociale zekerheid. Als de overheid dit niet doet, doet niemand het.
Aan de andere kant heeft men juist grote behoefte aan vrijblijvendheid. Want we denken dat vrijblijvendheid hetzelfde is als vrijheid.
Dit beeld wordt overal bevestigd.
De multiculturele samenleving stoelt op de gedachte dat ieder met eigen cultuur en identiteit in dit land mag wonen. Dat is een vrijblijvende eis jegens migranten.
De nieuwste “liberaal”, Femke Halsema, komt op voor persoonlijke vrijheden. Dat is eigenlijk een omweg naar een socialistisch schema, maar goed. Alleenstaande bijstandsmoeders moeten een hogere uitkering krijgen volgens Halsma. Dat geeft hen de persoonlijke vrijheid om “normaal” te kunnen leven. De overheid moet vervolgens die “vrijheid” faciliteren. De overheid moet eigenlijk de pijn van verkeerde keuzes verzachten, die deze mevrouw heeft gemaakt. Beperking van de consequenties. Met zulke maatregelen worden vooral de dómme keuzes van vrouwen geheel vrijblijvend.
We zien het ook bij schuldsanering. De schadelijke gevolgen van verkeerde keuzes worden verzacht of zelfs ongedaan gemaakt. Kiezen heeft een undo-knop gekregen.
We zien ook de maatschappelijke gevolgen van vrijblijvendheid. Kerken klaagden een paar jaar geleden dat jonge mensen steeds minder keuzes voor het leven maken. Ze trouwen minder, ze krijgen minder kinderen. Allemaal gedrag waarin verantwoordelijkheid wordt vermeden en men vrijblijvendheid kiest. Dit heeft momenteel gigantische gevolgen voor onze demografie.
Wat we ook in gedachte moeten houden is het feit dat degenen die wél kiezen, hiermee regelmatig worden gechanteerd door de overheid.
Goed, ineens hebben we de Islam, waarvan een kleine groep Nederlanders zegt dat er gedonder van komt. Dat is het woord, tegen de geldende normen en waarden. En anders zijn het wel de feiten die de strijd aanbinden met de gevestigde opvattingen.
En dat is vervelend.
In de eerste plaats, atheïsten hebben het al druk genoeg met het haten van Christenen. Het verbieden van blote bikini posters is schandelijk, omdat dit indruist tegen de verworvenheid van vrije seks, of eigenlijk vrijblijvende seks. Ongetwijfeld zijn er moslims die ernstiger dingen willen, maar die wonen allemaal ver weg en Israël en de USA zijn dankzij media-aandacht ook niet meer heilig.
Ten tweede. Atheïsten hebben wel eens gehoord van kruistochten en een enkeling weet zelfs van meer vreselijke dingen. Van Islam hebben ze weinig verstand. Dat willen atheïsten ook zo houden want dat Islam-ding past niet in het wereldbeeld. Dat komt namelijk omdat Islam-ellende ver weg is. Plus, moslims zijn allemaal buitenlanders waardoor Islamkritiek per definitie hetzelfde is als racisme. Kritiek op Christenen is geen racisme want dat zijn blanke heteroseksuele mannen, en die kunnen niet gediscrimineerd worden.
En daarom is kritiek op Christenen absoluut niet hetzelfde als kritiek op Islam. In geval van Islam zou je eigenlijk kunnen zeggen, onbekend maakt bemind, mede dankzij het underdog gevoel dat we via racisme tegenkomen.
Atheïsten hebben hun normen en waarden dus keurig voor elkaar. En met 42% van de bevolking die dit aan elkaar wil bevestigen, is er genoeg reden voor een superioriteitsgevoel.
Het is het woord tegen de geldende opvattingen en men is niet geïnteresseerd, er zijn wel meer woorden in deze wereld.
Relativisme en nuance zijn handige discussietechnieken, want ze leiden tot verzoening. Dat is ook vrijblijvenheid. Verzoening willen we immers allemaal.
Heb je een scherpe mening over iets wat niet als dreiging wordt gevoeld, dan ben je gek. Dan zijn de incidenten tot nu toe allemaal uitzonderingen geweest, of te ver van eigen bed.
Als je een scherpe mening hebt over iets dat wél als dreiging wordt gevoeld, dan wordt er van je verwacht dat je er ook iets aan gaat doen, anders ben je hypocriet.
Nuance en relativering geven dus hele goede motieven om helemaal niks te doen. Wie neutraal is, is geen onderdeel van de oorlog. Mooi toch? Hoef je ook niet te vechten.
Dat ziet eruit als een Stockholm Syndroom, maar het zijn slechts de geldende normen en waarden van een hele grote groep Nederlanders.
Erg slim is het niet. Zoals de huiskat familie is van de tijger en niet van de wolf, zouden atheïsten zich moeten realiseren dat voornamelijk de klassieke culturen in Nederland, dichter bij hen staat dan de Islamitische. Goed, de onderlinge stromingen hebben meningverschillen zoals blote bikini-posters, maar dat wordt niet uitgevochten met dood en verderf.
Meestal wordt cultuurkritiek op Islam vanuit ideologische opvatting beschreven. Dat is leuk om te weten, als je achtergronden en motieven wilt verklaren van radicaal-Islamitisch handelen.
Maar waar het in de civiele wereld op neerkomt, is dat de Islam voor ernstigere en wredere vrijheidsinperking staat dan het Christendom. Daar komt bovenop dat het geboorte en sterftecijfer laat zien dat deze Islam de komende jaren een aanzienlijk groot aantal aanhangers krijgt. En anno 2007 zitten we vanuit dezelfde Islamitische hoek in binnen en buitenland ook nog eens opgescheept met een militaire kwestie.
Als je een sociaal-liberale atheïst wilt vertellen wat er mis is met de Islam, moet je geen ideologie naar hem gooien. Dan moet je vertellen wat de gevolgen zijn voor zijn persoonlijke vrijheid, en voor zijn persoonlijke vrijblijvendheid. Het is vooral die vrijblijvendheid waar men waarde aan hecht.
Wie zich wel eens met NLP heeft bezig gehouden weet dat de mens wordt bedot door zijn eigen hersenen. En die weet ook dat de mens in staat is om zijn eigen hersenen te bedotten, precies andersom dus. Dat laatste kan, als je het maar goed aanpakt.
Je kunt het beroemde Milgram experiment (download ook de film met Azureus erbij pakken, waarmee werd aantoond dat schokkend veel mensen in staat zijn tot handelingen die volslagen in strijd zijn met hun eigen sociale en morele gevoel. Het vreemdste is nog wel, dat betrokken personen elkaar maar relatief korte tijd kenden.
Kijken we naar kannibalen, mag je concluderen dat iets in de hersen hun gedrag rechtvaardigd. Wie wel eens een complot-film over 9/11 heeft gezien, kan achteraf best het gevoel hebben, dat er nooit vliegtuigen in wolkenkrabbers zijn gevlogen.
Websites hebben doorgaans minder bereik dan het NOS-Journaal. Met bovenstaande kennis mag duidelijk zijn dat gevolgen van indoctrinatie niet onderschat mogen worden.
Voorbeelden te over. Hersenen kunnen je voor de gek houden, en andersom kan dat ook.
Het uitdagen van de hersenen kan leiden tot anders denken en anders handelen. Iemand’s karakter verandert niet.
Terug naar het artikel van Nederkrant en zijn vraag of wij massaal aan Stockholm Syndroom lijden. Ik denk dat de massapsyche iets anders werkt, maar dat daarin het Stockholm Syndroom wél herkend zou kunnen worden, terwijl het eigenlijk iets anders is.
Ik dénk dat kannibalsime een kwestie is van smaak, maar dat mijn eigen normen en waarden mij ertoe aanzetten om hun eetgedrag af te keuren. Voor het gemak zie ik smaak en normen en waarden even als synoniemen.
Ik dénk dat een superioriteitsgevoel over mijn eigen normen en waarden, een uiting is van mijn liefde en/of voorkeur die ik heb voor mijn eigen principes. Plus, het is de liefde die ik heb voor mijn omgeving, die mij in deze principes broederlijk bevestigd.
Waren wij allen kannibalen in een democratie, dan was moord gewoon legaal geweest. De wet is het eindpunt van normen en waarden, de optelsom, de institutionalisering van onze normen en waarden. Goed, niet altijd, maar grofweg gezegd. De wet geeft ons het recht tot bemoeienis tot mensen die té veel van onze normen en waarden afwijken. Inzake normen en waarden heb ik het even niet over foutparkeren, maar wel over moord/verkrachting en diefstal.
Volgens die benadering zou je “clash of civilizations”, of moreel/ethische debatten tussen Christenen en atheïsten kunnen omschrijven als het proces waarin groeperingen opkomen voor hun eigen pakket aan normen en waarden. Hun eigen cultuur dus.
Kritiek op kannibalen is cultuurkritiek, net zoals kritiek op Islam cultuurkritiek is. Die kritiek geven wij omdat bepaalde zaken in die cultuur ons tegenstaat.
In geval van Islam is het niet alleen cultuurkritiek in de civiele sfeer, hoofddoekjes, homohaat enzovoort. Anno 2007 bestaat er uit dezelfde Islamitische hoek ook nog eens een militaire dreiging jegens het Westen, en inwoners die niet van oorlog houden worden ook bedreigd.
Maar. Het Westen heeft ook nog zijn eigen cultuur, een eigen moraal een eigen bewustzijn. En dat is bepalend voor hoe wij hiermee omgaan. Veel Nederlanders zijn niet geïnteresseerd in cultuurkritiek. De militaire dreiging wordt niet als dreiging gevoeld. Je zou kunnen zeggen, het consent wijkt af van de feiten. Dat lijkt op cognitieve dissonantie.
De West-Europese houding is dus de andere helft van het probleem.
De (vermeende) coginitieve dissonantie wordt veroorzaakt doordat de gewone man, veelal op automatische piloot staat. En dat heeft gevolg voor het handelen van onze leiders. Pas bij onrust onder het volk, zullen politici en leiders later volgen.
Maar er is rust. Vooral bij sociaal-liberaal geörienteerde atheïsten. En Nederland bestaat voor 42% uit atheïsten.
Waar we door veranderende demografie, over pakweg 18 jaar in conflict komen tegen de intolerante cultuur van de Islam, hebben we vandaag juist te maken met veels te tolerante cultuur van sociaal-liberale atheïsten.
Ons moraal wordt vaak nihilistisch of zelfs hedonistisch genoemd. Maar eigenlijk is vrijblijvendheid de norm. En vrijblijvendheid wordt ook nog eens, al dan niet opzettelijk, verward met vrijheid.
Een grote groep atheïsten zegt dat ze een hekel heeft aan (ieder) geloof. In de praktijk hebben ze alleen maar een hekel aan Christenen. Dat is historisch zo gegroeid en dat zijn ze nu eenmaal gewend.
Het is als een collectief autisme. Een sprekend voorbeeld: Je uit wat kritiek op misstanden van de Islam, en er komt altijd wel iemand langs die een waslijst opdreunt van wat Christenen allemaal fout hebben gedaan. Die persoon geeft hiermee aan dat hij/zij helemaal niet over Islam wil praten! Dit is geen cognitieve dissonantie, maar blokkade, de weigering om iets te leren.
Atheïsten hebben een enkelvoudige hekel aan Christenen. Over andere Godsdiensten willen ze helemaal niet nadenken, op enkele uitzonderingen na. Inzake andere Godsdiensten verhult men die lankmoedigheid met de opmerking “eigenlijk zijn alle gelovigen gek”. Vergis je niet, men spreekt hier over Christenen, niet over andere religies. Het is een hele grote groep die zo denkt.
Het komt zelfs voor in de USA. Christenhaat is een belangrijke drijfveer van Democraten om de Republikeinen te verslaan. Een hoop Democraten vinden het Christelijke van Bush veel gevaarlijker dan de Islam, ondanks de aanslagen van 9/11. Dat komt omdat Christenen een totaal andere set-of-values hebben dan de Liberals.
Met zoveel atheïsten als hoofdvijand, is het niet zo vreemd dat Christenen in Nederland, de Islam momenteel liever als bondgenoot zien, dan als tegenstander. God verbroedert tegen de verloedering. Atheïstische sociaal-liberalen vormen de grootste weerstand tegen de Christelijke wensen.
Onder atheïsten is vrijblijvendheid de norm, en tegelijkertijd zijn ze daar ook bang voor. Angst voor vrijblijvendheid bestaat in discussies over de openbare orde en het privatiseren van de sociale zekerheid. Als de overheid dit niet doet, doet niemand het.
Aan de andere kant heeft men juist grote behoefte aan vrijblijvendheid. Want we denken dat vrijblijvendheid hetzelfde is als vrijheid.
Dit beeld wordt overal bevestigd.
De multiculturele samenleving stoelt op de gedachte dat ieder met eigen cultuur en identiteit in dit land mag wonen. Dat is een vrijblijvende eis jegens migranten.
De nieuwste “liberaal”, Femke Halsema, komt op voor persoonlijke vrijheden. Dat is eigenlijk een omweg naar een socialistisch schema, maar goed. Alleenstaande bijstandsmoeders moeten een hogere uitkering krijgen volgens Halsma. Dat geeft hen de persoonlijke vrijheid om “normaal” te kunnen leven. De overheid moet vervolgens die “vrijheid” faciliteren. De overheid moet eigenlijk de pijn van verkeerde keuzes verzachten, die deze mevrouw heeft gemaakt. Beperking van de consequenties. Met zulke maatregelen worden vooral de dómme keuzes van vrouwen geheel vrijblijvend.
We zien het ook bij schuldsanering. De schadelijke gevolgen van verkeerde keuzes worden verzacht of zelfs ongedaan gemaakt. Kiezen heeft een undo-knop gekregen.
We zien ook de maatschappelijke gevolgen van vrijblijvendheid. Kerken klaagden een paar jaar geleden dat jonge mensen steeds minder keuzes voor het leven maken. Ze trouwen minder, ze krijgen minder kinderen. Allemaal gedrag waarin verantwoordelijkheid wordt vermeden en men vrijblijvendheid kiest. Dit heeft momenteel gigantische gevolgen voor onze demografie.
Wat we ook in gedachte moeten houden is het feit dat degenen die wél kiezen, hiermee regelmatig worden gechanteerd door de overheid.
Goed, ineens hebben we de Islam, waarvan een kleine groep Nederlanders zegt dat er gedonder van komt. Dat is het woord, tegen de geldende normen en waarden. En anders zijn het wel de feiten die de strijd aanbinden met de gevestigde opvattingen.
En dat is vervelend.
In de eerste plaats, atheïsten hebben het al druk genoeg met het haten van Christenen. Het verbieden van blote bikini posters is schandelijk, omdat dit indruist tegen de verworvenheid van vrije seks, of eigenlijk vrijblijvende seks. Ongetwijfeld zijn er moslims die ernstiger dingen willen, maar die wonen allemaal ver weg en Israël en de USA zijn dankzij media-aandacht ook niet meer heilig.
Ten tweede. Atheïsten hebben wel eens gehoord van kruistochten en een enkeling weet zelfs van meer vreselijke dingen. Van Islam hebben ze weinig verstand. Dat willen atheïsten ook zo houden want dat Islam-ding past niet in het wereldbeeld. Dat komt namelijk omdat Islam-ellende ver weg is. Plus, moslims zijn allemaal buitenlanders waardoor Islamkritiek per definitie hetzelfde is als racisme. Kritiek op Christenen is geen racisme want dat zijn blanke heteroseksuele mannen, en die kunnen niet gediscrimineerd worden.
En daarom is kritiek op Christenen absoluut niet hetzelfde als kritiek op Islam. In geval van Islam zou je eigenlijk kunnen zeggen, onbekend maakt bemind, mede dankzij het underdog gevoel dat we via racisme tegenkomen.
Atheïsten hebben hun normen en waarden dus keurig voor elkaar. En met 42% van de bevolking die dit aan elkaar wil bevestigen, is er genoeg reden voor een superioriteitsgevoel.
Het is het woord tegen de geldende opvattingen en men is niet geïnteresseerd, er zijn wel meer woorden in deze wereld.
Relativisme en nuance zijn handige discussietechnieken, want ze leiden tot verzoening. Dat is ook vrijblijvenheid. Verzoening willen we immers allemaal.
Heb je een scherpe mening over iets wat niet als dreiging wordt gevoeld, dan ben je gek. Dan zijn de incidenten tot nu toe allemaal uitzonderingen geweest, of te ver van eigen bed.
Als je een scherpe mening hebt over iets dat wél als dreiging wordt gevoeld, dan wordt er van je verwacht dat je er ook iets aan gaat doen, anders ben je hypocriet.
Nuance en relativering geven dus hele goede motieven om helemaal niks te doen. Wie neutraal is, is geen onderdeel van de oorlog. Mooi toch? Hoef je ook niet te vechten.
Dat ziet eruit als een Stockholm Syndroom, maar het zijn slechts de geldende normen en waarden van een hele grote groep Nederlanders.
Erg slim is het niet. Zoals de huiskat familie is van de tijger en niet van de wolf, zouden atheïsten zich moeten realiseren dat voornamelijk de klassieke culturen in Nederland, dichter bij hen staat dan de Islamitische. Goed, de onderlinge stromingen hebben meningverschillen zoals blote bikini-posters, maar dat wordt niet uitgevochten met dood en verderf.
Meestal wordt cultuurkritiek op Islam vanuit ideologische opvatting beschreven. Dat is leuk om te weten, als je achtergronden en motieven wilt verklaren van radicaal-Islamitisch handelen.
Maar waar het in de civiele wereld op neerkomt, is dat de Islam voor ernstigere en wredere vrijheidsinperking staat dan het Christendom. Daar komt bovenop dat het geboorte en sterftecijfer laat zien dat deze Islam de komende jaren een aanzienlijk groot aantal aanhangers krijgt. En anno 2007 zitten we vanuit dezelfde Islamitische hoek in binnen en buitenland ook nog eens opgescheept met een militaire kwestie.
Als je een sociaal-liberale atheïst wilt vertellen wat er mis is met de Islam, moet je geen ideologie naar hem gooien. Dan moet je vertellen wat de gevolgen zijn voor zijn persoonlijke vrijheid, en voor zijn persoonlijke vrijblijvendheid. Het is vooral die vrijblijvendheid waar men waarde aan hecht.