De Media verkoopt oude troep

Voor rechtse mensen is het ergerlijk dat de media links is. Maar eigenlijk is het niet zo vreemd. De linksheid van de media past precies in het breder scala van het aanbod.

Vele radio-zenders draaien oude muziek, uit de jaren zeventig, tachtig, negentig, afhankelijk van het thema. Op de televisiezenders worden oude series uitgezonden. Nieuwe programma’s hebben vaak grote moeite om aan te slaan.

Via nieuws en opinie bevestigd de media eigenlijk alleen maar de oude idealen van de jaren zeventig. De Radio 2 top-2000 rond de kerst wordt vooral samengesteld uit de voorkeuren van babyboomers die ieder jaar op dezelfde liedjes stemmen. Soms lijkt het net alsof de Nederlandse media een top-2000 organiseert voor ieder product dat ze aflevert.

Blijkbaar zien de media hun klanten als consumenten die geen behoefte meer hebben aan nieuwigheid. Volgens dat idee wil de consument helemaal niet van een andere invalshoek weten. De consument wil in de krant lezen dat hij gelijk heeft en hij wil zijn oude idealen bevestigt zien. Hij wil radio die hem een terug-in-de-tijd gevoel geeft met oude liedjes. Ook televisie moet dat gevoel opwekken met oude programma’s. Volgens de media heeft de consument absoluut geen behoefte aan nieuwe wijsheid, de consument wil een herhaling zien van oude wijsheid, die hij allang kent. Wat nieuw is wordt weggezapped.

Consumenten slikken die oude troep gewoon. Die oude troep is dus nog winstgevend ook. Dat kan maar één ding betekenen, de media bedient vooral een nostalgie-markt. Kwa ideeën horen daar de jaren zeventig idealen bij. Naarmate mensen ouder worden, verstarren ze in hun mening. Daarom past de linksheid van de media in het breder plaatje. Het is eigenlijk een zichtbare manifestatie van de vergrijzing. Vraag en aanbod werken er beiden aan mee.

En dat is vervelend nieuws voor rechts. Er zit niets anders op dan rustig af te wachten totdat de babyboomers hun laatste adem uitblazen. Eerder komt er niets nieuws op de TV. Gelukkig bent u niet veroordeeld tot de oude sentimentele rotzooi. U kunt natuurlijk ook de tijd doorkomen met een CD, de iPod, het Internet of lekker “ouderwets” met een goed boek.

Read More

Het Einde van de Hebzucht

Sinds enkele weken verschijnen er artikelen op de opinie-pagina’s van Trouw die het einde van de hebzucht voorspellen dankzij de krediet-crisis. Het is allemaal een beetje in de trant van, er is meer in het leven dan shoppen, er is meer in het leven dan carrière maken, de mens moet weer tot zichzelf komen.

De crisis geeft idealisten hoop op een betere wereld. Het is namelijk moeilijk om van een betere wereld te dromen als het goed gaat. Daarom, lang leve de slechte tijden. Misschien dat mensen in slechtere tijden weer principieel worden, dat men weer ergens voor durft te staan.

Laat ons staan voor het goede, zodat we weer gebroederlijk kunnen vechten tegen het kwade. Wie aan de kant staat van goed en het woord slim weet te gebruiken, heeft het gelijk aan zijn zijde. En wie gelijk heeft, heeft macht. Tenminste, zo zou het moeten zijn, anders heeft gelijkhebben niet zoveel zin.

Gelukkig hoeven de mensen niet hun eigen principes te bedenken. De idealisten hebben dat uiteraard allang voor ons bedacht. Hun probleem is eigenlijk, ze hebben in hun ogen weliswaar gelijk, ze hebben alleen geen macht en dat komt allemaal door het shoppen. De consument zei namelijk, “U heeft een andere doelstelling dan ik, dus hier scheiden onze wegen”.

Zolang het volk zich druk maakt over de eigen portomonnee, het shoppen en carrière maken, staan de idealistische gelijkhebbers machteloos omdat ze geen aandacht krijgen. Het is dus de bedoeling dat het volk haar materialistische hebzucht laat vallen, het gelijk van de idealisten erkent en zich aan dat gelijk onderwerpt. Het volk moet dus de machtshebzucht van de idealisten bevredigen. En zo komt er een einde aan de hebzucht.

De eerste signalen rondom de voorspelling zijn inmiddels ook al binnen. Kijk naar de goede bedoelingen van onze corporatistische elite. Ze hebben het toch zo goed met ons voor. Econoom Maynard Keynes adviseerde ooit, bij een economische crisis moet de overheid in grote bouwprojecten investeren. Dat lost voor een deel werkloosheid op en laat het geld weer rollen.

In navolging van Keynes’ advies probeert Elco Brinkman bouw-opdrachten van de overheid in de wacht te slepen. Willem Vermeend wil een groot windmolenpark in de Noordzee bouwen, om zowel de krediet-crisis als de klimaat-crisis op te lossen.

Wat hebben de heren het toch goed voor met Nederland. De adviezen van Keynes hebben tot economische rampen geleid, waaronder de stagflatie in de jaren zeventig van de vorige eeuw. Dat niet alleen. Investering in de bouw was in Keynes’ tijd een maatregel tegen werkloosheid onder de laaggeschoolden.

Op dit moment kent Nederland een historisch lage werkloosheid. Voor het bouwen van windmolens in de Noordzee is een behoorlijk leger aan specialistische ingenieurs nodig en in mindere mate laaggeschoold werk. Dan is het nog maar de vraag in hoeverre bouwprojecten geld beter kan laten rollen dan het verstrekken van werkloosheid uitkeringen.

Brinkman en Vermeend wringen zich in rare bochten om overheidsgeld los te krijgen voor hun eigen lievelingsprojecten. Het is een concreet signaal in hoeverre er een eind komt aan de hebzucht.

Als het economsich slecht gaat zal ook de burger een signaal afgeven in hoeverre er een eind komt aan de hebzucht. Altruïsme en liefdadigheid hebben natuurlijke grenzen. Mensen doneren zichzelf niet failliet. Het altruïsme van het individu is het gevoel, “Ik heb genoeg en ik gun een ander ook wat.”. Het deel dat niet wordt gegeven is hebzucht.

Wanneer de krediet-crisis de reeële economie raakt, zullen mensen in de problemen komen wegens werkloosheid, de financiering van een eigen huis, of simpelweg de rekeningen betalen. Hoewel op dit moment een economische neergang nog niet wordt gevoeld, raken de A-supermarkten al vele klanten kwijt aan de discounters. Als mensen door een lege portomonnee weer economisch moeten gaan denken, zullen ze eerder geneigd zijn om op liefdadigheid te bezuinigen.

Hoezo het einde van de hebzucht?

Het is een doodgewone crisis. De burger zal nog steeds egoïstisch blijven proberen om zijn eigen leven prettiger te maken. Politici zullen nog steeds in hun machtshonger proberen om winnaar van de crisis te worden. Idealistische gelijkhebbers zullen nog steeds vanuit hun machtshonger proberen om messias te worden en de feiten die niet bij hun mening passen negeren.

Misschien dat de mondiale machtsverhoudingen verschuiven. In dat geval zijn de Westerse burgers helemaal niet in de gelegenheid om het zondige innerlijk van zich af te schudden en te werken aan de moreel beschaafde supermensheid. Als het even slecht uitpakt, zullen we weer ouderwets moeten gaan vechten.

De Trouw-opinie pagina’s zijn vervuilt met idioten. Één ding is zeker, hun boodschap zal nooit de winnaar van de economische crisis kunnen worden.

Read More

Dansen op een vulkaan

Het linkse mediafeestje vanwege de klap die het Kapitalisme heeft gekregen in de subprime-crisis is ook maar een dansje op een vulkaan.

Ze kunnen in de socialistische hoek wel lachen om de Amerikaanse subprime-crisis. In combinatie met de koersval op de beursen wordt het op Radio 1, zonder weerwoord, “Casinokapitalisme” genoemd. En gokken is natuurlijk slecht. Nu Bush ieder Amerikaans huishouden een cheque van 600 USD stuurt, in de hoop dat mensen weer gaan spenderen, zien we een Keynesiaanse maatregel die het gevoel van een socialistisch gelijk nog eens extra versterkt.

Wat dat betreft wordt er natuurlijk selectief gejuicht in de linkse media. De subprime-crisis laat namelijk de kracht van het Kapitalisme zien.

De crisis heeft twee oorzaken. Ten eerste verleende banken hypotheken aan crediet-onwaardige personen. Ten tweede werd de waarde van huizen incorrect ingeschat. Het domino effect in de crisis werd veroorzaakt doordat deze onbetrouwbare hypotheken ten onrechte hoog aangeprezen waren doorverhandeld aan andere banken, wereldwijd.

De socialist verklaart deze mistand met concurrentie. Niemand lette goed op en door hoge concurrentie kon deze misstand uitkristaliseren. Totdat het foutging. Voor een deel is die conclusie plausibel; de oorzaak zit in een stommiteit die kon uitgroeien.

Maar de kracht van Kapitalisme en vrije markt is natuurlijk niet dat het systeem vrij is van misstanden. Dat is zeker niet het geval. De kracht van de vrije markt zit hem in het fenomeen dat het systeem deze misstanden in hoog tempo kan corrigeren, dat het na de val weer kan opkrabbelen en opklimmen. Met de subprime-crisis krijgen de markten misschien harde klappen, maar de markten zullen niet volledig worden uitgeroeid. In tegendeel.

Als de media zo’n links feestje bouwt, is het terecht om deze zaak eens te vergelijken met ons “betere” systeem van “centraal geleide markteconomie”. Net als Kapitalisme kent ook ons systeem misstanden. Nederland heeft weliswaar gespaard voor de babyboom pensioenen. Maar Nederland heeft tegelijk ook een hoge Staatsschuld die vooral oploopt. Een pijnlijke vraag is dan ook in hoeverre Nederland als natie nog credietwaardig is. Begaan de partijen die geld lenen aan de Nederlandse Staat geen stommiteit?

In geval van de lening nemende partij, de Nederlandse Staat, is er zéker geen sprake van stommiteit. De politiek kent namelijk de risico’s van de hoge Staatsschuld en afnemende nationale credietwaardigheid. Over deze risico’s is uren, maanden, jaren gedebatteerd en de risico’s zijn gewoon genomen.

Als het misgaat wordt het hele land in de val meegetrokken, en dus niet alleen de partijen die een stommiteit zijn begaan als in de subprime-crisis.

De zwakte van ieder overheidssysteem is namelijk dat zij correctie van misstanden tot in het ergste toe uitsteld. En die eigenschap maakt de val dieper en desastreuzer in vergelijking tot de kapitalistische misstand. Dat een Staat niet failliet kan gaan is slechts een juridische truukje.

Onze nationale credietwaardigheid is een reeël probleem van de toekomst. Vanaf 2012 gaan er 130.000 babyboomers per jaar met pensioen en er komen nauwelijks nieuwe werkkrachten voor in de plaats. Netto gaan minder mensen inkomstenbelasting betalen. En dat terwijl de overheidsfinanciën alles behalve op orde zijn.

Door jongeren tot een bepaalde leeftijd te verplichten tot óf werk óf leren, wordt vrijheid opgeoffert om het systeem te redden; wie werkt betaalt immers belasting. Zo’n maatregel is niet bepaald motiverend en zal daarom hoogstwaarschijnlijk voor de overheid ook niet renderend zijn.

Eveneens problematisch zijn de hoge belastingen. Die remmen de economie af waardoor ook de Staatsinkomsten krimpen. Ook al komt het zoet structureel in verkiezingstijd, het structurele zuur in regeringstijd richt genoeg schade aan voor een netto krimp.

Door het maken van milieuregels worden allerlei industriën verplicht tot innoveren. En die dwanginnovatie is eigenlijk de motor van de Europese economie. Zodra de Amerikanen en Chinezen toekomst zien in dezelfde markt, zullen ze onze voorsprong snel wegconcurreren. In de trend om industriën naar lage lonenlanden te verhuizen heeft protectionisme alleen maar schadelijke gevolgen. En door het opraken van de aardgasbaten kan de Nederlandse regering op kunstmatige manier het systeem niet meer redden.

Het linkse feestje in de media omdat het Kapitalisme een klap heeft gekregen is ook maar een dansje op een vulkaan. Consuminderen heeft namelijk de toekomst en niet omdat we dat leuk vinden. Als de bel van onze nationale credietonwaardigheid wordt doorgeprikt dan is de val diep. En wegens ons gebrek aan veerkracht zal het opkrabbelen en opklimmen een flinke tijd duren voor herstel. Geen Keynes die daar iets aan verandert.

Read More

Media en Informatiekwaliteit

Op het internet wordt erg veel informatie verspreid over conspiracies. Dat is op zich niet zo’n ramp, ware het niet dat die conspiracies vaak de enige kant van het verhaal is, die mensen kennen.

Een paar voorbeeldjes. Ene Aron Ranen beweert dat de mens nooit op de maan is geland. Deze theorie kent een aantal indrukwekkende films. Veel mensen zullen het nalaten om ook even naar de site van Clavius te gaan. Die site is weer bedoeld om de Moonhoax films te ontkrachten. Soms vinden we nog interresanter materiaal.

Voorbeeld twee. Op Zapruder wordt beweerd dat het retro virus HIV geen AIDS veroorzaakt. Er is ook een film over de groep dissidente wetenschappers, die zichzelf HIV-sceptici noemen.Voor deze zogenaame AIDS Hoax bestaan weer rebuttal sites. Stel ik wordt zeropositief getest, welke van de twee verhalen kan ik vertrouwen? Met voorgaande informatie lijkt me dit een vreselijk en dodelijk dillemma.

Voorbeeld drie. De bekende 9/11 conspiracies zijn tegenwoordig het meest actueel. De 9/11 kent ook al enkele stromingen (LIHAP/MIHAP, de Joden/Britten/Amerikanen hebben het gedaan of laten gebeuren). Ook de 9/11 wereld heeft zijn rebuttal sites, op de wikipedia pagina vind u zelfs genoeg linkjes om de komende maand zoet te zijn.

Een kritische en geoefende doorsurfer zoekt ook naar de debunkers/rebuttals, als ze de marketing van een hoax of conspiracy tegenkomen. Maar het zijn er maar weinig die dat écht doen. Dat is ook niet zo vreemd. Wil je als informatieconsument een mening vormen, zul je jezelf in het gevecht over details moeten verdiepen. En voor zover je in staat bent om die details ook maar te begrijpen, moet je daar ook nog eens de tijd voor willen nemen.

Dan is mijn gedachte, daar hebben we de media toch voor? Maar we hebben gezien hoe de Nederlandse media werkt, die wil vooral horizontaal evenwichtig zijn en tegelijkertijd pluriform.

Als Maurice de Hond zou onderzoeken hoeveel Nederlanders geloven dat President Kennedy is vermoord door de CIA en de FBI, zou het resultaat bijna suggereren dat het hier om een onvoldongen feit gaat. Vooral de conspiracy films kwamen op televisie, en minder het verhaal van de Amerikaanse overheid. Dit is dus de Nederlandse evenwichtigheid in de praktijk. Die andere kant van het verhaal kennen we nauwelijks!

Bart-Jan Spruyt schreef op zijn weblog, hoe de oorlog in Irak werd verslagen door verschillende Amerikaanse media. Links en rechts zijn volgens Spruyt lood om out ijzer; de journalistieke kwaliteit gaat naar nul. Evenwichtige berichtgeving zou volgens Spruyt beter zijn.

Ik ben het oneens met Bart-Jan Spruyt. Evenwichtigheid verrast niet want het is middelmatig. Passionele concurrentie kan juist wél verrassen. Spruyt laat het zelf al zien met zijn eigen voorbeeld. Twee stations zenden totaal verschillende beelden uit over hetzelfde onderwerp. In Nederland kunnen we op drie verschillende zenders, drie keer hetzelfde zien!

We zien en horen en lezen dagelijks de gevolgen van “evenwichtigheid” op radio en televisie en in de kranten. Redacteuren moeten dan bepalen wat evenwichtig is; dat is vooral een kwestie van smaak en smaak is politiek. Daarom zitten we nu met evenwichtige vervlakking, dat door zó veel redactionele filters is gegaan, dat we er ook nog eens kwaliteitswaarde aan hechten (kuch).

Martijn van Calmthout, directeur voor de wetenschapsafdeling van de Volkskrant wil klimaatsceptici niet meer aan het woord laten, omdat anders de plebs in de war raken. Prima natuurlijk. Maar als de Telegraaf die klimaatsceptici óók niet aan het woord laat, dan is er een evenwicht zonder balans, een evenwicht zonder trekkende krachten. Wat dat betreft had Arendo Joustra een goed punt te pakken.

De media houdt zich téveel bezig met kijken naar de concurrentie, en men wil téveel op de concurrentie lijken. In persoon van Calmthout wil de Volkskrant als herder voor de plebs spelen. En klimaatcommunist Elmar Veerman krijgt ongeveer een hartverzakking als de KRO een “tegengeluid” uitzendt. Het lijkt wel alsof concurrentie over ideeën en informatie buiten de comfort-zone van de journalistiek staat, alsof men er allergisch voor is.

En maar keuvelen op De Nieuwe Reporter, hoe het nu verder moet met de oude media, nu de nieuwe media zo sterk in opkomst is. Alsof het om techniek en distributie gaat.

De media zou weer eens ouderwets moeten gaan concurreren. de KRO heeft hiervoor de juiste stap gezet, met de uitzending van de Swindle. Dat is prima bevallen, mijn eerdere cynisme is gelukkig onjuist gebleken.

Bovenstaande conspiracy theoriën plus rebuttals laten zien dat er twee kanten zitten aan ieder verhaal. Het laat ook zien hoe moeilijk het is voor een doorsnee internetgebruiker om een gedegen mening te vormen. Zo’n mening kan erg belangrijk zijn voor het handelen, denk aan de Aids hoax. En wie nog een stapje vérder gaat, komt erachter dat de betrouwbaarheid van informatie op het internet niet altijd even goed is. Het filmpje 9/11 Conspiracy Wars laat dit op een hilarische manier zien (downloaden met Azureus).

Een bekende. Het is in de eerste plaats de taak van de media om in betrouwbare informatie te voorzien.

Maar vanuit de huidige situatie zou het beter zijn als er echte mediakampen zijn. De Telegraaf en de Volkskrant kunnen in het klimaatdebat beiden een kamp kiezen en daarover een keiharde informatiestrijd voeren. Ditzelfde spelletje zouden kunnen herhalen voor de missie in Uruzgan, de toekomst van de Europese Unie enzovoort. Voor een gedeelte doen de kranten dit al, maar dit zou ik ook graag willen ervaren met radio en televisie.

Zoals het media landschap er nu uitziet, lijkt het net alsof ze alleen in de USA begrijpen dat een verhaal verschillende kanten heeft.

Wat mij betreft dan ook, weg met de “evenwichtige pluriformiteit” (of de pluriforme evenwichtigheid, whatever), geef mij maar bikkelharde concurrentie.

Weg met de herders, geef mij maar generaals. Concurrentie past goed bij de huidige gepolariseerde samenleving.

Weg met horizontale middelmatige evenwichtigheid. Ga verticaal de diepte in en beconcureer elkaar, vecht over details. Doe eens spectaculair met belangrijke zaken!

Read More