De volgende film werd 17 jaar geleden door Channel 4 uitgezonden.
Posts tonen met het label conspiracy. Alle posts tonen
Posts tonen met het label conspiracy. Alle posts tonen
zondag 21 oktober 2007
zondag 15 juli 2007
Media en Informatiekwaliteit
Op het internet wordt erg veel informatie verspreid over conspiracies. Dat is op zich niet zo’n ramp, ware het niet dat die conspiracies vaak de enige kant van het verhaal is, die mensen kennen.
Een paar voorbeeldjes. Ene Aron Ranen beweert dat de mens nooit op de maan is geland. Deze theorie kent een aantal indrukwekkende films. Veel mensen zullen het nalaten om ook even naar de site van Clavius te gaan. Die site is weer bedoeld om de Moonhoax films te ontkrachten. Soms vinden we nog interresanter materiaal.
Voorbeeld twee. Op Zapruder wordt beweerd dat het retro virus HIV geen AIDS veroorzaakt. Er is ook een film over de groep dissidente wetenschappers, die zichzelf HIV-sceptici noemen.Voor deze zogenaame AIDS Hoax bestaan weer rebuttal sites. Stel ik wordt zeropositief getest, welke van de twee verhalen kan ik vertrouwen? Met voorgaande informatie lijkt me dit een vreselijk en dodelijk dillemma.
Voorbeeld drie. De bekende 9/11 conspiracies zijn tegenwoordig het meest actueel. De 9/11 kent ook al enkele stromingen (LIHAP/MIHAP, de Joden/Britten/Amerikanen hebben het gedaan of laten gebeuren). Ook de 9/11 wereld heeft zijn rebuttal sites, op de wikipedia pagina vind u zelfs genoeg linkjes om de komende maand zoet te zijn.
Een kritische en geoefende doorsurfer zoekt ook naar de debunkers/rebuttals, als ze de marketing van een hoax of conspiracy tegenkomen. Maar het zijn er maar weinig die dat écht doen. Dat is ook niet zo vreemd. Wil je als informatieconsument een mening vormen, zul je jezelf in het gevecht over details moeten verdiepen. En voor zover je in staat bent om die details ook maar te begrijpen, moet je daar ook nog eens de tijd voor willen nemen.
Dan is mijn gedachte, daar hebben we de media toch voor? Maar we hebben gezien hoe de Nederlandse media werkt, die wil vooral horizontaal evenwichtig zijn en tegelijkertijd pluriform.
Als Maurice de Hond zou onderzoeken hoeveel Nederlanders geloven dat President Kennedy is vermoord door de CIA en de FBI, zou het resultaat bijna suggereren dat het hier om een onvoldongen feit gaat. Vooral de conspiracy films kwamen op televisie, en minder het verhaal van de Amerikaanse overheid. Dit is dus de Nederlandse evenwichtigheid in de praktijk. Die andere kant van het verhaal kennen we nauwelijks!
Bart-Jan Spruyt schreef op zijn weblog, hoe de oorlog in Irak werd verslagen door verschillende Amerikaanse media. Links en rechts zijn volgens Spruyt lood om out ijzer; de journalistieke kwaliteit gaat naar nul. Evenwichtige berichtgeving zou volgens Spruyt beter zijn.
Ik ben het oneens met Bart-Jan Spruyt. Evenwichtigheid verrast niet want het is middelmatig. Passionele concurrentie kan juist wél verrassen. Spruyt laat het zelf al zien met zijn eigen voorbeeld. Twee stations zenden totaal verschillende beelden uit over hetzelfde onderwerp. In Nederland kunnen we op drie verschillende zenders, drie keer hetzelfde zien!
We zien en horen en lezen dagelijks de gevolgen van “evenwichtigheid” op radio en televisie en in de kranten. Redacteuren moeten dan bepalen wat evenwichtig is; dat is vooral een kwestie van smaak en smaak is politiek. Daarom zitten we nu met evenwichtige vervlakking, dat door zó veel redactionele filters is gegaan, dat we er ook nog eens kwaliteitswaarde aan hechten (kuch).
Martijn van Calmthout, directeur voor de wetenschapsafdeling van de Volkskrant wil klimaatsceptici niet meer aan het woord laten, omdat anders de plebs in de war raken. Prima natuurlijk. Maar als de Telegraaf die klimaatsceptici óók niet aan het woord laat, dan is er een evenwicht zonder balans, een evenwicht zonder trekkende krachten. Wat dat betreft had Arendo Joustra een goed punt te pakken.
De media houdt zich téveel bezig met kijken naar de concurrentie, en men wil téveel op de concurrentie lijken. In persoon van Calmthout wil de Volkskrant als herder voor de plebs spelen. En klimaatcommunist Elmar Veerman krijgt ongeveer een hartverzakking als de KRO een “tegengeluid” uitzendt. Het lijkt wel alsof concurrentie over ideeën en informatie buiten de comfort-zone van de journalistiek staat, alsof men er allergisch voor is.
En maar keuvelen op De Nieuwe Reporter, hoe het nu verder moet met de oude media, nu de nieuwe media zo sterk in opkomst is. Alsof het om techniek en distributie gaat.
De media zou weer eens ouderwets moeten gaan concurreren. de KRO heeft hiervoor de juiste stap gezet, met de uitzending van de Swindle. Dat is prima bevallen, mijn eerdere cynisme is gelukkig onjuist gebleken.
Bovenstaande conspiracy theoriën plus rebuttals laten zien dat er twee kanten zitten aan ieder verhaal. Het laat ook zien hoe moeilijk het is voor een doorsnee internetgebruiker om een gedegen mening te vormen. Zo’n mening kan erg belangrijk zijn voor het handelen, denk aan de Aids hoax. En wie nog een stapje vérder gaat, komt erachter dat de betrouwbaarheid van informatie op het internet niet altijd even goed is. Het filmpje 9/11 Conspiracy Wars laat dit op een hilarische manier zien (downloaden met Azureus).
Een bekende. Het is in de eerste plaats de taak van de media om in betrouwbare informatie te voorzien.
Maar vanuit de huidige situatie zou het beter zijn als er echte mediakampen zijn. De Telegraaf en de Volkskrant kunnen in het klimaatdebat beiden een kamp kiezen en daarover een keiharde informatiestrijd voeren. Ditzelfde spelletje zouden kunnen herhalen voor de missie in Uruzgan, de toekomst van de Europese Unie enzovoort. Voor een gedeelte doen de kranten dit al, maar dit zou ik ook graag willen ervaren met radio en televisie.
Zoals het media landschap er nu uitziet, lijkt het net alsof ze alleen in de USA begrijpen dat een verhaal verschillende kanten heeft.
Wat mij betreft dan ook, weg met de “evenwichtige pluriformiteit” (of de pluriforme evenwichtigheid, whatever), geef mij maar bikkelharde concurrentie.
Weg met de herders, geef mij maar generaals. Concurrentie past goed bij de huidige gepolariseerde samenleving.
Weg met horizontale middelmatige evenwichtigheid. Ga verticaal de diepte in en beconcureer elkaar, vecht over details. Doe eens spectaculair met belangrijke zaken!
Een paar voorbeeldjes. Ene Aron Ranen beweert dat de mens nooit op de maan is geland. Deze theorie kent een aantal indrukwekkende films. Veel mensen zullen het nalaten om ook even naar de site van Clavius te gaan. Die site is weer bedoeld om de Moonhoax films te ontkrachten. Soms vinden we nog interresanter materiaal.
Voorbeeld twee. Op Zapruder wordt beweerd dat het retro virus HIV geen AIDS veroorzaakt. Er is ook een film over de groep dissidente wetenschappers, die zichzelf HIV-sceptici noemen.Voor deze zogenaame AIDS Hoax bestaan weer rebuttal sites. Stel ik wordt zeropositief getest, welke van de twee verhalen kan ik vertrouwen? Met voorgaande informatie lijkt me dit een vreselijk en dodelijk dillemma.
Voorbeeld drie. De bekende 9/11 conspiracies zijn tegenwoordig het meest actueel. De 9/11 kent ook al enkele stromingen (LIHAP/MIHAP, de Joden/Britten/Amerikanen hebben het gedaan of laten gebeuren). Ook de 9/11 wereld heeft zijn rebuttal sites, op de wikipedia pagina vind u zelfs genoeg linkjes om de komende maand zoet te zijn.
Een kritische en geoefende doorsurfer zoekt ook naar de debunkers/rebuttals, als ze de marketing van een hoax of conspiracy tegenkomen. Maar het zijn er maar weinig die dat écht doen. Dat is ook niet zo vreemd. Wil je als informatieconsument een mening vormen, zul je jezelf in het gevecht over details moeten verdiepen. En voor zover je in staat bent om die details ook maar te begrijpen, moet je daar ook nog eens de tijd voor willen nemen.
Dan is mijn gedachte, daar hebben we de media toch voor? Maar we hebben gezien hoe de Nederlandse media werkt, die wil vooral horizontaal evenwichtig zijn en tegelijkertijd pluriform.
Als Maurice de Hond zou onderzoeken hoeveel Nederlanders geloven dat President Kennedy is vermoord door de CIA en de FBI, zou het resultaat bijna suggereren dat het hier om een onvoldongen feit gaat. Vooral de conspiracy films kwamen op televisie, en minder het verhaal van de Amerikaanse overheid. Dit is dus de Nederlandse evenwichtigheid in de praktijk. Die andere kant van het verhaal kennen we nauwelijks!
Bart-Jan Spruyt schreef op zijn weblog, hoe de oorlog in Irak werd verslagen door verschillende Amerikaanse media. Links en rechts zijn volgens Spruyt lood om out ijzer; de journalistieke kwaliteit gaat naar nul. Evenwichtige berichtgeving zou volgens Spruyt beter zijn.
Ik ben het oneens met Bart-Jan Spruyt. Evenwichtigheid verrast niet want het is middelmatig. Passionele concurrentie kan juist wél verrassen. Spruyt laat het zelf al zien met zijn eigen voorbeeld. Twee stations zenden totaal verschillende beelden uit over hetzelfde onderwerp. In Nederland kunnen we op drie verschillende zenders, drie keer hetzelfde zien!
We zien en horen en lezen dagelijks de gevolgen van “evenwichtigheid” op radio en televisie en in de kranten. Redacteuren moeten dan bepalen wat evenwichtig is; dat is vooral een kwestie van smaak en smaak is politiek. Daarom zitten we nu met evenwichtige vervlakking, dat door zó veel redactionele filters is gegaan, dat we er ook nog eens kwaliteitswaarde aan hechten (kuch).
Martijn van Calmthout, directeur voor de wetenschapsafdeling van de Volkskrant wil klimaatsceptici niet meer aan het woord laten, omdat anders de plebs in de war raken. Prima natuurlijk. Maar als de Telegraaf die klimaatsceptici óók niet aan het woord laat, dan is er een evenwicht zonder balans, een evenwicht zonder trekkende krachten. Wat dat betreft had Arendo Joustra een goed punt te pakken.
De media houdt zich téveel bezig met kijken naar de concurrentie, en men wil téveel op de concurrentie lijken. In persoon van Calmthout wil de Volkskrant als herder voor de plebs spelen. En klimaatcommunist Elmar Veerman krijgt ongeveer een hartverzakking als de KRO een “tegengeluid” uitzendt. Het lijkt wel alsof concurrentie over ideeën en informatie buiten de comfort-zone van de journalistiek staat, alsof men er allergisch voor is.
En maar keuvelen op De Nieuwe Reporter, hoe het nu verder moet met de oude media, nu de nieuwe media zo sterk in opkomst is. Alsof het om techniek en distributie gaat.
De media zou weer eens ouderwets moeten gaan concurreren. de KRO heeft hiervoor de juiste stap gezet, met de uitzending van de Swindle. Dat is prima bevallen, mijn eerdere cynisme is gelukkig onjuist gebleken.
Bovenstaande conspiracy theoriën plus rebuttals laten zien dat er twee kanten zitten aan ieder verhaal. Het laat ook zien hoe moeilijk het is voor een doorsnee internetgebruiker om een gedegen mening te vormen. Zo’n mening kan erg belangrijk zijn voor het handelen, denk aan de Aids hoax. En wie nog een stapje vérder gaat, komt erachter dat de betrouwbaarheid van informatie op het internet niet altijd even goed is. Het filmpje 9/11 Conspiracy Wars laat dit op een hilarische manier zien (downloaden met Azureus).
Een bekende. Het is in de eerste plaats de taak van de media om in betrouwbare informatie te voorzien.
Maar vanuit de huidige situatie zou het beter zijn als er echte mediakampen zijn. De Telegraaf en de Volkskrant kunnen in het klimaatdebat beiden een kamp kiezen en daarover een keiharde informatiestrijd voeren. Ditzelfde spelletje zouden kunnen herhalen voor de missie in Uruzgan, de toekomst van de Europese Unie enzovoort. Voor een gedeelte doen de kranten dit al, maar dit zou ik ook graag willen ervaren met radio en televisie.
Zoals het media landschap er nu uitziet, lijkt het net alsof ze alleen in de USA begrijpen dat een verhaal verschillende kanten heeft.
Wat mij betreft dan ook, weg met de “evenwichtige pluriformiteit” (of de pluriforme evenwichtigheid, whatever), geef mij maar bikkelharde concurrentie.
Weg met de herders, geef mij maar generaals. Concurrentie past goed bij de huidige gepolariseerde samenleving.
Weg met horizontale middelmatige evenwichtigheid. Ga verticaal de diepte in en beconcureer elkaar, vecht over details. Doe eens spectaculair met belangrijke zaken!