Demographic Winter

De wereldwijde bevolkingskrimp leidt onherroepelijk tot een economische krimp. Wat zijn de gevolgen van de demografische winter, hoe is het zo gekomen. Een filmrecensie.

Om de bevolking van een land te vervangen, moet een vrouw gemiddeld 2.1 kinderen krijgen. In landen over de hele wereld ligt het aantal kinderen fors onder die vervangingsratio. Uiteindelijk zullen bevolkingen daardoor gaan krimpen. De gevolgen zijn desastreus.

Het lijkt logisch. Wanneer babyboomers massaal met pensioen gaan, dan liggen de banen voor het oprapen voor de jongere generaties. Het klopt niet. In Italië zijn streken met veel gepensioneerde senioren, in combinatie met massa-werkloosheid.

De babyboom bereikte in de jaren zestig van de vorige eeuw zijn hoogtepunt. De boom werd gevolgd door de “babybust”, een daling van het geboortecijfer. Sociale studies hebben uitgewezen, dat 48 jaar na een babybust, de economie gaat krimpen. Op 48 jarige leeftijd piekt de mens in geld spenderen. Na die leeftijd zullen uitgaves vooral dalen. De economie draait niet op pensioenen, niet op investeringen, maar op geld uitgeven. Dit is dan ook de hoofdoorzaak dat een economische krimp, zo’n 48 jaar op een babybust volgt. Voor Westerse landen, zal die krimp eind 2009 definitief in gang worden gezet. Een economische krimp in de Westerse wereld, raakt zo’n 76% van de totale wereldeconomie.

Japan is het Westen al voorgegaan. Zij hadden geen babyboom na de Tweede Wereldoorlog. 48 jaar na een babybust is de economische krimp ingezet. In een periode van twintig jaar zijn de huizenprijzen gedaald, zijn aandelenkoersen gedaald. De hele Japanse economie is in een periode van twintig jaar tijd, met 80% gekrompen.

Moderne Westerse economiën hebben geprobeerd om de bevolkingskrimp kunstmatig tegen te gaan door massa-immigratie toe te staan. De landen waar de immigranten vandaan komen leiden vaak zelf ook aan een bevolkingskrimp, aan die oplossing zit een limiet.

Bij een krimpende economie, als gevolg van een krimpende bevolking, moet een kleine groep werkenden van een jongere generatie, een grote groep ouderen onderhouden. Dat zal een last op die generatie leggen, waar ze zich aan zullen aanpassen. En die werkende generatie zal vaak kiezen om te bezuinigen op de kosten van het ouderschap. Dit wordt de leeftijdval genoemd.

Er zijn verschillende oorzaken waarom mensen steeds minder kinderen krijgen. In de jaren zestig is het seksuele moraal veranderd, waardoor mensen wel de lusten kregen, maar niet de lasten. Vrouwen zijn gaan werken waardoor ze minder gemotiveerd zijn om kinderen te krijgen. Welvaart zorgde voor individualisme, mensen kiezen liever om zelf prettig te leven, dan dat ze hun kinderen een prettig leven gunnen.

Alle tradionele familiewaarden zijn veranderd en dat is iets waar mensen zichzelf mee identificeren. Als je bedenkt dat babyboomers in de tijd van seksuele revolutie en emancipatie zich zorgen maakten over een bevolkingsexplosie, dan zet dit de progressieve agenda in een ander licht.

Uit meerdere studies blijkt dat traditionele familiewaarden goed is voor kinderen. Het stabiele huwelijk maakt statistisch goede mensen. Bovendien zorgt het instituut huwelijk voor een stabiele bevolkingsopbouw. Dat is een opvatting die in de sfeer van moraal kunt zetten, zoals kerken dit altijd prediken. Uit studies van de harde cijfers blijkt dat de traditionele familiewaarden het beste is voor een bevolking; de cijfers tonen dus eigenlijk aan dat de kerkelijke opvattingen over het traditionele gezin, het beste is voor een bevolking. Concreet betekent dit dat de liberale, seculiere bevolkingsgroep met uitsterven bedreigd wordt, en dat de traditionele Christelijke groep mensen de Demographic Winter zullen overleven.

Darwin schreef over de “survival of the fittest”. Wij mensen tonen Darwin’s ongelijk aan. De meest intelligente en succesvolle mensen krijgen de minste kinderen, terwijl mensen met minder capaciteiten juist meer kinderen krijgen.

[---]

Demographic Winter (Part 1) is een interessante introductiefilm van het onderwerp. De film toont feiten en inzichten die niet algemeen bekend zijn, in een brede samenhang. De film gaat niet al te diep in op de vele onderwerpen, maar is tegelijkertijd ook niet oppervlakkig. De liefhebber uitgebreide aandacht voor cijfers en statistieken zal zijn passie in deze film missen. Deze film is voor degenen die gewoon breed en begrijpelijk geïnformeerd willen worden, over de belangrijkste zaken.

De DVD is te bestellen via de website van Demographic Winter. Let op, de film is engelsgesproken, zonder ondertiteling. De film is alleen beschikbaar in het Amerikaanse NTSC formaat en niet in het Europese PAL. Moderne DVD spelers kunnen beiden formaten aan, dit kunt u nalezen in de handleiding van uw DVD systeem. De DVD is ook afspeelbaar op de computer.

Een filmpresentatie kunt u bekijken via The Heritage Foundation.

De filmtrailer kunt u via de website bekijken, of via Youtube.

Read More

Waarden Systemen

Waarden tegenstellingen hoeven geen probleem te zijn, wat je ook vindt. We moeten het zelf oplossen. De overheidsdominee, van welke beschouwing dan ook, leidt alleen maar tot tirannie.

Verkeersveiligheid is officieel het hoofdzakelijke argument om Nederland geheel vol te planten met flitspalen. In het verleden heb ik hier dan ook vele discussies over gevoerd. Inmiddels blijkt overduidelijk dat de discussie over verkeersveiligheid slechts een afleidingsmanouvre is om gewoon ordinair de Staatsinkomsten te vergroten.

Maar ten tijde dat deze discussie nog actueel was en nuttig werd gevonden, vroeg ik mij af, waarom willen we dat de overheid het aantal verkeersdoden reduceert? Dat zijn eigenlijk twee termen in één zin. Willen we wel dat het aantal verkeersdoden daalt, en willen we dat de overheid dit doet? In rampjaar 1974 vielen er in Nederland zo’n 3200 verkeersdoden en iedereen kende wel iemand die op deze manier zijn leven had verloren.

Dat reductie van het aantal verkeersdoden een goede zaak is, is geen objectieve uitspraak. We hechten er immers waarde aan dat dit cijfer daalt. We willen onze geliefden niet verliezen. Als de statistiek zuiver objectief zou zijn, dan hadden we ook kunnen zeggen, laat het maar voor wat het is. Zodra de objectieve statistiek een conclusie of een opvolging krijgt, is men in het subjectieve getreden.

Dat de overheid iets aan verkeersveiligheid moet doen is een andere subjectieve stelling. Sommigen denken nu eenmaal dat als de overheid niks doet, dat er niks gebeurt. Het cijfer is voornamelijk gedaald door autoveiligheid en druk verkeer. Maar goed. Niemand wil zijn geliefde verliezen aan een verkeersongeval. Daarom is die emotie universeel.

De abortus opinie is niet universeel; zoals we onlangs op HVV in diverse artikelen konden lezen. Erik van de website “God Voor Dommen” schreef immers, laat een medicus het moment vaststellen dat een phoetus pijn voelt en dat moet dan ongeveer de abortusgrens worden. Een ander zal menen dat het leven begint na de bevruchting. In beide opinies zit geen waarheid, wel waarde. Schrijver Erik meent dat het bewust voelen van pijn een doorslaggevend argument is om een organisme moreel te mogen doden. Maar die conclusie volgt uit het criterium. Het kiezen van het criterium is subjectief.

Waarom zou die “pijngrens” dan het criterium moeten zijn, en niet bijvoorbeeld de massa van de phoetus? Een massa is immers ook objectief vast te stellen. Op dit moment kiest men voor tijd en dat is niet veel objectiever dan de massa van de phoetus. Criteriumkeuze is subjectief, en de waarde die men hecht wordt meestal in de onderbouwing van de criteriumkeuze ondergebracht.

Blijkbaar hecht Erik waarde aan het voelen van pijn. Dat is begrijpelijk, maar niet voor iedereen een doorslaggevend argument. Als we Erik’s criterium extrapoleren; een boom voelt geen pijn. Toch voelen velen kijkers wél pijn als de boom wordt omgehakt. Dat is ook begrijpelijk want een boom moet wel een paar jaartjes groeien voordat je erin kunt klimmen en een boomhut kunt maken. En als we het over de “pijngrens” hebben, zouden we ons als kind niet meer schuldig hoeven voelen als we met een vergrootglas in de zon mieren proberen te verbranden? Een mier heeft immers een niet bepaald ontwikkeld zenuwensysteem om pijn te kunnen voelen.

Misschien moeten we het pijn argument niet extrapoleren en het specifiek toepassen op abortus. Dat kan. Als je mag aborteren op de pijngrens, maar het verbranden van mieren met een vergrootglas is schandalig, dan hechten we meer waarde aan het leven van de mier dan aan een verwekt mensenkind. Die keuze kun je maken natuurlijk en het is makkelijker als je er verder niet te diep over nadenkt. Niet te diep nadenken is ook een keuze.

De phoetus die geaborteerd wordt; of het nu pijn voelt of niet, zal bloed uitstoten. Dat is een teken van leven. Het is dus aan de andere kant begrijpelijk dat andere mensen de bevruchting zien als het begin van het leven. Dat is dus een andere waarde die wordt gehecht aan dezelfde gebeurtenis, met onderbouwing.

Kortom, het gaat in deze korte bespreking over twee opvattingen met twee totaal verschillende waardensystemen. Het gaat niet om waarheid, maar om de waarde die wordt gehecht aan een bepaalde zaak.

De tegenstellingen van waardensystemen kom je overal tegen. In de onderwerpen van Global Warming, de oorlogen in het Midden-Oosten, de kritiek op Islam, inzake overheidsingrijpen of juist terugtreden.

Een veel belangrijkere waarneming. In Nederland hebben mensen in mindere mate respect voor andermans waarden systeem. Men wil de eigen waarden opleggen aan de ander. Alle partijen maken zich hieraan schuldig, Christenen, Moslims, Atheïsten en Socialisten. Ongeacht welk waardensysteem je aanhangt, je hebt hier klein of groot last van.

Hoe het beter kan. Bush sprak zijn allereerste veto uit over de financiëring van stamcel onderzoek. Dit is in de Nederlandse media gepresenteerd als “Bush verbied stamcel onderzoek”. Ronald Plassterk zei destijds tegen Radio 1, dat hij het onbegrijpelijk vond dat Bush stamcel onderzoek had verboden, omdat er zoveel goede resultaten worden verwacht.

Bush verbood iets anders. Namelijk dat belastinggeld gebruikt zou worden om stamcel onderzoek te financiëren. Bush vond dat Christenen die hier falikant tegen zijn, hier niet aan mee moesten betalen via de belastingen. Bush heeft niet verboden dat particulieren stamcel onderzoek zouden financiëren. Iedereen mag zijn spaargeld er naar toesturen, ieder bedrijf mag er geld in stoppen. Het onderzoek kon dus gewoon doorgaan. En zo kregen de tegenstanders en voorstanders beiden hun zin!

Democratischer kan niet. Maar Ronald Plassterk vindt het logischer dat Christenen via de belastingen verplicht worden om mee te betalen aan zaken waar ze falikant tegen zijn. Wat dat betreft is Bush de betere democraat. De Nederlander is wat dat betreft eerder een tiran voor zijn tegenstander; in welk kamp je ook zit.

Natuurlijk kunnen we in Nederland andermans waardensysteem niet respecteren. De tegenstander legt zijn waardensysteem aan ons op via de overheid. En als *wij* aan de macht zijn, leggen we ons waardensysteem op aan de tegenstander. En dit is de eeuwig durende cirkel in de polder.

Omdat Nederlanders levensbeschouwelijke waarden bij de overheid neerleggen, kunnen wijzelf geen andere keuze maken dan onze buurman. Als ik een ander waardensysteem heb dan mijn buurman, dwingt de overheid ons beiden steeds vaker tot dezelfde keuze, en we zijn beiden ontevreden!

Dat is niet zo vreemd. Sinds de ontkerkelijking in de jaren zestig, zijn onze politici verworden tot plaatsvervangende dominees, met de verkiezingsbeloftes als de moderne messias.

De weg die Nederland en de EU zijn ingeslagen is de weg van de totalitaire bemoeizucht. Als wij in de toekomst nog in vrijheid willen leven, zullen we in de eerste plaats, wederzijds, andere waardensystemen moeten respecteren en dus ook respect moeten opbrengen voor overbrugbare meningsverschillen.

We zullen wederzijds de bemoeizucht moeten bestrijden. Dus niet alleen de bemoeizucht van de ander, maar ook de bemoeizucht van onszelf; aan welke kant je ook staat. Daarmee bedoel ik dus ook het intolereren van intolerantie.

Tot nu toe kregen we uit het spel wat we hebben gegeven. Misschien moet dat spel eens veranderen. En als we het niet doen ziet de toekomst er zuur uit voor ons allemaal, in welk kamp je ook zit.

Read More