Als het Westen niet bereid is om ten strijde te trekken, zullen we de vrijheid die we nu hebben zeker kwijtraken.
De prachtige essay van Fareed Zakaria vertelt de lezer over hoe de macht van Amerika concurrentie krijgt, en waarom de Amerikanen de slag uiteindelijk zullen winnen. De conclusie is wel, dat de Amerikanen zullen moeten leren leven met een multi-polaire wereld.
Die multi-polaire wereld bleek maar weer eens uit de Doha-ronde (klik video/audio) van de Wereld Handel Organisatie, die dankzij China en India uiteindelijk op niets zijn uitgelopen. Belangrijkste deelnemende landen waren de USA, de EU en de BRIC-landen.
Het boek van Heritage medewerker Kim R. Holmes, “Liberty’s best Hope” (boekpresentatie - klik streaming mp3), gaat dieper in op hoe vrijheid wordt bedreigd vanuit enkele landen in de wereld. China is haar militaire macht aan het moderniseren (klik streaming mp3). Holmes is zeer specifiek over Rusland: hoewel Rusland een democratie is geworden, is Rusland zeker geen vriend.
Inmiddels weten we wel zeker dat Rusland geen vriend is. Vladimir Putin wordt geniaal genoemd (klik video/audio). Achtergronden bevestigen Putin’s genialiteit. Voormalig VN-ambassadeur voor de USA, John Bolton bepleit om zowel Georigië als de Oekraïne snel lid te maken van de Navo. Dat klinkt als een goed idee, echter is het de EU die in de Navo tweedracht zaait.
Mark Steyn zei het op 10 januari 2007 op een fantastische manier: Het Westen ontleent haar macht aan krachtige wapens, maar als je niet bereid bent om je krachtige wapens te gebruiken, hoe groot is dan je macht.
Fareed Zakaria schreef een peptalk, net als Condoleezza Rice. Kim R. Holmes schreef over de buitenlandse gevaren, maar ook de binnenlandse gevaren. Hoe is het toch mogelijk dat de meeste Amerikaanse academici links/Liberal geörienteerd zijn? Dat moet veranderen om het zelfvertrouwen te herwinnen.
Putin viel Georgië binnen, een land waar Amerikanen nogal wat bezit hebben opgekocht. Het Westen deed precies wat Putin verwachtte: niets. De EU bleek, zoals altijd, een tandeloze tijger. Tegenwoordig durft Putin zelfs de Navo te dwingen om te kiezen tussen Rusland of Georgië.
De Westerse focus ligt op dit moment in Afghanistan, Irak en Iran. Rusland noemt Iran een vriend. Iran is zeker een vriend van Noord-Korea, Syrië en Venezuela. Rusland denkt erover om opnieuw nucleaire wapens te stationeren op Cuba. En ondertussen wordt Europa steeds afhankelijker van Russisch gas, die Rusland verkoopt voor zowel geld als politieke invloed.
Het Westen is vooral zwak tussen de oren. Dat zie je in de discussie over de strijd tegen Islam, er zijn nog steeds heel veel mensen niets zien in deze strijd. We zien het nu, niet in de oorlog met woorden, maar met echte bommen in Georgië en wat het Westen nog verder te wachten staat.
De Amerikanen hebben een duidelijke keus gemaakt. Ze willen wereldleider zijn en blijven. De EU wil speler worden vooral middels de diplomatie. De EU kan ook niet anders, want Europese landen hebben besloten dat je een Euro beter aan het sociale stelsel kunt besteden, dan aan defensie. De realiteit is zelfs zo, dat Europese landen nauwelijks geld hebben voor defensie vanwege het sociale stelsel. De Amerikanen besteden als percentage van het Bruto Binnenlands Product minder geld aan Defensie, dan vlak voor de Tweede Wereldoorlog. Bovendien is de prijs van personeel tegenwoordig veel hoger, en worden er hoge percentages van het budget besteed aan allerlei sociale programma’s voor beschadigde militairen. Als het zo doorgaat besteed de Amerikaanse Defensie haar hele budget aan sociale programma’s in 2040 en dus niet aan oorlogvoeren.
Wat te doen met de Westerse zwakheid?
Wat er mis is tussen onze oren is het volgende.
Ik neem de strijd tegen Islam als voorbeeld. Maar de redeneerschema’s zijn ook van toepassing op hoe wij tegenover Russische aggressie staan.
In de eerste plaats heeft het mij altijd verbaasd dat de strijd tegen Islam een strijd is tegen ideologie en niet tegen mensen. Dat is mijns inziens onjuist en kan zelfs geplaatst worden in de Europese traditie van de diplomatieke weg.
De Amerikanen geloven in een carrot & stick politiek. Ze kiezen voor diplomatie en als diplomatie niet werkt dan kiest men voor de militaire optie, indien men daar de prijs voor wil betalen. Een dreiging wordt dus altijd ondersteund door militaire macht. Echter ook de Amerikanen hebben last van zelftwijfel.
De EU slaagt er met diplomatie nooit in om iets te bereiken. Hoe zou een debat met Islamkritiek dan wel iets moeten bereiken? Debatten zijn vrijblijvend. En een debat is alleen van belang voor degenen die uit zijn op verzoening. Dat is in oorlog ook zo.
Kritiek op Islam als ideologie, is als kritiek op een architectuur van een huis. Het probleem is niet het idee dat op papier staat, het probleem is de constructie die uit het papieren idee volgt. De strijd tegen een idee, wekt bovendien veel weerstand, omdat wij erg veel waarde hechten aan de vrijheid van meningsuiting. Het bestrijden van Islam gaat dus eigenlijk over het bestrijden van samenlevingstructuren waar we domweg een hekel aan hebben.
Structuren waar we domweg een hekel aan hebben!
Het pacifisme in het Westen ging niet alleen om eenzijdige ontwapening. Zouden de Zeeuwen eenzijdig ontwapenen in hun strijd tegen het water, door de dijken door te prikken, dan zouden ze er al snel achter komen dat de zee de ruimte van het Zeeuwse land niet respecteert.
Het pacifisme heeft ons vooral tussen de oren getroffen. Wie zijn wij om Irak binnen te vallen. Zijn wij beter? Mogen we met militair materieel strijden tegen zaken waar we een hekel aan hebben? Ook in ons dagelijkse leven hechten we meer waarde aan een “objectieve mening” dan aan de mening van iemand die alleen aan zichzelf denkt.
Dat is precies het probleem. Wij in het Westen zijn van mening dat onpartijdigheid beter is dan partijdigheid. De wereld om ons heen is partijdig. Het pacifisme heeft ons dusdanig tussen onze oren getroffen, dat we niet meer in staat zijn om partij voor onszelf te kiezen. We hebben de dijken doorgeprikt en we zien tegenwoordig wat de zee doet. Goed, het is nog ver van ons bed, maar in hoeverre is het beter om te slapen, dan om je voor te bereiden? Als we niet de structuren bestrijden waar we een hekel aan hebben, dan overwint het idee en de structuur ons. Misschien dat sommigen van ons meer van Russen houdt dan van Amerikanen, dat is nu misschien het geval, maar zodra de Russen het door rechts gehate televisieprogramma Nova gaan verbieden, dan veranderen we van mening. Het is makkelijker om een spel te beoordelen, dan aan het spel mee te doen. Velen van ons zijn zich niet bewust dat we onderdeel zijn van het spel - het ver van mijn bed gevoel dus.
Als de papieren tijger, klaar voor vergadering, het moet opnemen tegen de tijger met echte klauwen, nou, dan is wel duidelijk wie er wint. We denken alles onder controle te hebben met onze kantoor-cultuur, maar het werkt simpelweg niet in de echte wereld. We houden van ons papieren denken, maar het zwaard is nog altijd scherper dan de pen. In het huidige internettijdperk bestaan teveel pennen om nog te kunnen volgen.
Al hebben wij in het Westen honderdduizend keer moreel ongelijk, dat wil niet zeggen dat we maar moeten accepteren dat onze kinderen in armoede of slavernij zullen leven.
Het Westen moet simpelweg oorlogszuchtiger worden. We moeten geen foute ideeën bombarderen, we moeten wél foute structuren bombarderen die ons op korte of lange termijn bedreigen. We gunnen het geluk van ieder op deze wereld, maar we mogen nooit onszelf onze eigen ondergang gunnen, al zijn we duizend keer moreel fout.
We hebben geen fylosofie nodig om ons geloof te modelleren, of een definitie van het kwaad, die de vijand inkadert. Het is heel simpel, wij houden van onze vrije cultuur, met al zijn voor- en nadelen, en een andere manier is simpelweg niet welkom. De rigide en barbaarse Islamitische cultuur is niet welkom, de corrupte Russische cultuur is niet welkom en de onvrije Chinese cultuur is niet welkom. Als er woorden van een “hoger denker” bestaan die dát verhaal beschrijven, prima, maar dát is waar het om gaat. Zolang er geen definitie of fylosofie bestaat, dan werken we simpelweg zonder definitie.
Het Westen heeft al erg veel gezag verloren bij de Russen. De Chinezen zijn hun militaire apparaat aan het uitbouwen. India wil geen officiële bondgenoot worden en heeft geen grote militaire ambities, maar blijft wel aan de tafel zitten. Brazilië heeft weinig militair capaciteit en wil eigenlijk ook geen bondgenoot zijn, maar is in de praktijk wel zeer Westers geörienteerd. De EU wil zonder Amerika, maar kan het niet.
Kim R. Holmes stelt in zijn boek een paralelle Verenigde Naties voor, een Freedom Alliance, waarin vrijheidslievende landen zijn vertegenwoordigd. Een aantal Europese dwarsliggers zijn daarin niet welkom. Het lijkt het beste idee op dit moment. Wil het Westen haar cultuur, haar normen en waarden behouden, dan zullen wij die in de wereld moeten verdedigen, desnoods met militair geweld.
Als het Westen haar vrijheid wil behouden, zal ze zeker militair aggressiever moeten worden. Binnenlands kunnen we dan nog discussieren of we nóg vrijer of veiliger moeten worden. Maar als onze buitenlandse exepedities mislukken, dan zullen al onze binnenlandse discussies stil worden. Dat gebeurt niet morgen, niet volgende week, maar onze kinderen, of de kinderen van onze familie, vrienden en kenissen zullen dat meemaken als we het toestaan.
Wij moeten in het Westen onze mentale en financiële blokkades opheffen en met het zwaard aan het buitenland uitleggen waar we voor staan. Zo niet zullen wij op dezelfde wijze nieuwe dingen leren waar we absoluut niet van houden.
De prachtige essay van Fareed Zakaria vertelt de lezer over hoe de macht van Amerika concurrentie krijgt, en waarom de Amerikanen de slag uiteindelijk zullen winnen. De conclusie is wel, dat de Amerikanen zullen moeten leren leven met een multi-polaire wereld.
Die multi-polaire wereld bleek maar weer eens uit de Doha-ronde (klik video/audio) van de Wereld Handel Organisatie, die dankzij China en India uiteindelijk op niets zijn uitgelopen. Belangrijkste deelnemende landen waren de USA, de EU en de BRIC-landen.
Het boek van Heritage medewerker Kim R. Holmes, “Liberty’s best Hope” (boekpresentatie - klik streaming mp3), gaat dieper in op hoe vrijheid wordt bedreigd vanuit enkele landen in de wereld. China is haar militaire macht aan het moderniseren (klik streaming mp3). Holmes is zeer specifiek over Rusland: hoewel Rusland een democratie is geworden, is Rusland zeker geen vriend.
Inmiddels weten we wel zeker dat Rusland geen vriend is. Vladimir Putin wordt geniaal genoemd (klik video/audio). Achtergronden bevestigen Putin’s genialiteit. Voormalig VN-ambassadeur voor de USA, John Bolton bepleit om zowel Georigië als de Oekraïne snel lid te maken van de Navo. Dat klinkt als een goed idee, echter is het de EU die in de Navo tweedracht zaait.
Mark Steyn zei het op 10 januari 2007 op een fantastische manier: Het Westen ontleent haar macht aan krachtige wapens, maar als je niet bereid bent om je krachtige wapens te gebruiken, hoe groot is dan je macht.
Fareed Zakaria schreef een peptalk, net als Condoleezza Rice. Kim R. Holmes schreef over de buitenlandse gevaren, maar ook de binnenlandse gevaren. Hoe is het toch mogelijk dat de meeste Amerikaanse academici links/Liberal geörienteerd zijn? Dat moet veranderen om het zelfvertrouwen te herwinnen.
Putin viel Georgië binnen, een land waar Amerikanen nogal wat bezit hebben opgekocht. Het Westen deed precies wat Putin verwachtte: niets. De EU bleek, zoals altijd, een tandeloze tijger. Tegenwoordig durft Putin zelfs de Navo te dwingen om te kiezen tussen Rusland of Georgië.
De Westerse focus ligt op dit moment in Afghanistan, Irak en Iran. Rusland noemt Iran een vriend. Iran is zeker een vriend van Noord-Korea, Syrië en Venezuela. Rusland denkt erover om opnieuw nucleaire wapens te stationeren op Cuba. En ondertussen wordt Europa steeds afhankelijker van Russisch gas, die Rusland verkoopt voor zowel geld als politieke invloed.
Het Westen is vooral zwak tussen de oren. Dat zie je in de discussie over de strijd tegen Islam, er zijn nog steeds heel veel mensen niets zien in deze strijd. We zien het nu, niet in de oorlog met woorden, maar met echte bommen in Georgië en wat het Westen nog verder te wachten staat.
De Amerikanen hebben een duidelijke keus gemaakt. Ze willen wereldleider zijn en blijven. De EU wil speler worden vooral middels de diplomatie. De EU kan ook niet anders, want Europese landen hebben besloten dat je een Euro beter aan het sociale stelsel kunt besteden, dan aan defensie. De realiteit is zelfs zo, dat Europese landen nauwelijks geld hebben voor defensie vanwege het sociale stelsel. De Amerikanen besteden als percentage van het Bruto Binnenlands Product minder geld aan Defensie, dan vlak voor de Tweede Wereldoorlog. Bovendien is de prijs van personeel tegenwoordig veel hoger, en worden er hoge percentages van het budget besteed aan allerlei sociale programma’s voor beschadigde militairen. Als het zo doorgaat besteed de Amerikaanse Defensie haar hele budget aan sociale programma’s in 2040 en dus niet aan oorlogvoeren.
Wat te doen met de Westerse zwakheid?
Wat er mis is tussen onze oren is het volgende.
Ik neem de strijd tegen Islam als voorbeeld. Maar de redeneerschema’s zijn ook van toepassing op hoe wij tegenover Russische aggressie staan.
In de eerste plaats heeft het mij altijd verbaasd dat de strijd tegen Islam een strijd is tegen ideologie en niet tegen mensen. Dat is mijns inziens onjuist en kan zelfs geplaatst worden in de Europese traditie van de diplomatieke weg.
De Amerikanen geloven in een carrot & stick politiek. Ze kiezen voor diplomatie en als diplomatie niet werkt dan kiest men voor de militaire optie, indien men daar de prijs voor wil betalen. Een dreiging wordt dus altijd ondersteund door militaire macht. Echter ook de Amerikanen hebben last van zelftwijfel.
De EU slaagt er met diplomatie nooit in om iets te bereiken. Hoe zou een debat met Islamkritiek dan wel iets moeten bereiken? Debatten zijn vrijblijvend. En een debat is alleen van belang voor degenen die uit zijn op verzoening. Dat is in oorlog ook zo.
Kritiek op Islam als ideologie, is als kritiek op een architectuur van een huis. Het probleem is niet het idee dat op papier staat, het probleem is de constructie die uit het papieren idee volgt. De strijd tegen een idee, wekt bovendien veel weerstand, omdat wij erg veel waarde hechten aan de vrijheid van meningsuiting. Het bestrijden van Islam gaat dus eigenlijk over het bestrijden van samenlevingstructuren waar we domweg een hekel aan hebben.
Structuren waar we domweg een hekel aan hebben!
Het pacifisme in het Westen ging niet alleen om eenzijdige ontwapening. Zouden de Zeeuwen eenzijdig ontwapenen in hun strijd tegen het water, door de dijken door te prikken, dan zouden ze er al snel achter komen dat de zee de ruimte van het Zeeuwse land niet respecteert.
Het pacifisme heeft ons vooral tussen de oren getroffen. Wie zijn wij om Irak binnen te vallen. Zijn wij beter? Mogen we met militair materieel strijden tegen zaken waar we een hekel aan hebben? Ook in ons dagelijkse leven hechten we meer waarde aan een “objectieve mening” dan aan de mening van iemand die alleen aan zichzelf denkt.
Dat is precies het probleem. Wij in het Westen zijn van mening dat onpartijdigheid beter is dan partijdigheid. De wereld om ons heen is partijdig. Het pacifisme heeft ons dusdanig tussen onze oren getroffen, dat we niet meer in staat zijn om partij voor onszelf te kiezen. We hebben de dijken doorgeprikt en we zien tegenwoordig wat de zee doet. Goed, het is nog ver van ons bed, maar in hoeverre is het beter om te slapen, dan om je voor te bereiden? Als we niet de structuren bestrijden waar we een hekel aan hebben, dan overwint het idee en de structuur ons. Misschien dat sommigen van ons meer van Russen houdt dan van Amerikanen, dat is nu misschien het geval, maar zodra de Russen het door rechts gehate televisieprogramma Nova gaan verbieden, dan veranderen we van mening. Het is makkelijker om een spel te beoordelen, dan aan het spel mee te doen. Velen van ons zijn zich niet bewust dat we onderdeel zijn van het spel - het ver van mijn bed gevoel dus.
Als de papieren tijger, klaar voor vergadering, het moet opnemen tegen de tijger met echte klauwen, nou, dan is wel duidelijk wie er wint. We denken alles onder controle te hebben met onze kantoor-cultuur, maar het werkt simpelweg niet in de echte wereld. We houden van ons papieren denken, maar het zwaard is nog altijd scherper dan de pen. In het huidige internettijdperk bestaan teveel pennen om nog te kunnen volgen.
Al hebben wij in het Westen honderdduizend keer moreel ongelijk, dat wil niet zeggen dat we maar moeten accepteren dat onze kinderen in armoede of slavernij zullen leven.
Het Westen moet simpelweg oorlogszuchtiger worden. We moeten geen foute ideeën bombarderen, we moeten wél foute structuren bombarderen die ons op korte of lange termijn bedreigen. We gunnen het geluk van ieder op deze wereld, maar we mogen nooit onszelf onze eigen ondergang gunnen, al zijn we duizend keer moreel fout.
We hebben geen fylosofie nodig om ons geloof te modelleren, of een definitie van het kwaad, die de vijand inkadert. Het is heel simpel, wij houden van onze vrije cultuur, met al zijn voor- en nadelen, en een andere manier is simpelweg niet welkom. De rigide en barbaarse Islamitische cultuur is niet welkom, de corrupte Russische cultuur is niet welkom en de onvrije Chinese cultuur is niet welkom. Als er woorden van een “hoger denker” bestaan die dát verhaal beschrijven, prima, maar dát is waar het om gaat. Zolang er geen definitie of fylosofie bestaat, dan werken we simpelweg zonder definitie.
Het Westen heeft al erg veel gezag verloren bij de Russen. De Chinezen zijn hun militaire apparaat aan het uitbouwen. India wil geen officiële bondgenoot worden en heeft geen grote militaire ambities, maar blijft wel aan de tafel zitten. Brazilië heeft weinig militair capaciteit en wil eigenlijk ook geen bondgenoot zijn, maar is in de praktijk wel zeer Westers geörienteerd. De EU wil zonder Amerika, maar kan het niet.
Kim R. Holmes stelt in zijn boek een paralelle Verenigde Naties voor, een Freedom Alliance, waarin vrijheidslievende landen zijn vertegenwoordigd. Een aantal Europese dwarsliggers zijn daarin niet welkom. Het lijkt het beste idee op dit moment. Wil het Westen haar cultuur, haar normen en waarden behouden, dan zullen wij die in de wereld moeten verdedigen, desnoods met militair geweld.
Als het Westen haar vrijheid wil behouden, zal ze zeker militair aggressiever moeten worden. Binnenlands kunnen we dan nog discussieren of we nóg vrijer of veiliger moeten worden. Maar als onze buitenlandse exepedities mislukken, dan zullen al onze binnenlandse discussies stil worden. Dat gebeurt niet morgen, niet volgende week, maar onze kinderen, of de kinderen van onze familie, vrienden en kenissen zullen dat meemaken als we het toestaan.
Wij moeten in het Westen onze mentale en financiële blokkades opheffen en met het zwaard aan het buitenland uitleggen waar we voor staan. Zo niet zullen wij op dezelfde wijze nieuwe dingen leren waar we absoluut niet van houden.