Knalrode Van Dam

Marcel van Dam schrijft in de Volkskrant dat beleid regelmatig onbedoelde effecten heeft. Daarin heeft van Dam natuurlijk gelijk. Van Dam komt op voor de onderkant van de samenleving, volgens hem mag de woningmarkt niet geliberaliseerd worden, omdat daardoor de armste mensen in de slechtste huizen moeten wonen.

Het zou wat zijn als de armste mensen door overheidsbeleid als een koning mochten leven. Een doorsnee burger die niets met politiek heeft, ziet alleen dat hij hard werkt om zijn huisje te betalen en dat in Van Dam’s ideale situatie, zijn buurman die niets uitvoert in hetzelfde soort huis mag wonen. Die burger zal de conclusie trekken dat arbeid niet loont en kijken of hij ook werkloos kan worden.

Geld maakt in essentie niet het verschil, er moet ook iemand zijn die brood bakt. De onbedoelde gevolgen van het helpen van de armen, is dat mensen minder brood gaan bakken. Zonder broodbakkers heb je niks aan je tien Euro. Van Dam heeft het in zijn knalrode column over het verdelen van de taart, terwijl het bakken van de taart veel belangrijker is.

Het spreekwoord luidt, “alles wat met ‘te’ begint is nooit goed, behalve tevreden”. Dat spreekwoord slaat de plank volledig mis is als het over armoedebestrijding gaat. Een onbedoeld gevolg van armoedebestrijding is namelijk dat een grote groep hulpontvangers eigenlijk wel tevreden is met de eigen situatie. Dat is de reden waarom deze mensen in het leven weliswaar een heleboel kansen zien langskomen, maar hun kansen niet pakken. Met dit soort tevredenheid wint luiheid van hebzucht. Men blijft dus hulpbehoevend, carrièrewerkloos.

Van Dam schrijft dat iedere hulpverlener je kan zeggen dat armoede de achterstand bevordert. En dat is een vertekend beeld van de werkelijkheid. Het is namelijk hulpverlening die achterstand bevordert, maar dat zal een hulpverlener natuurlijk nooit over zichzelf zeggen.

Hulpverlening heeft al heel wat economieën naar de afgrond gebracht; denk aan ontwikkelingshulp aan Kenia door de Amerikaanse stichting Care, of door de sociaal beleid in Venezuela.

Van Dam gaat nog even voorbij aan iets anders in zijn column. Tussen 1980 en 1985 is de Staatsschuld bijna verdubbeld. Er moest in de jaren tachtig wel bezuinigd worden, het geld dat werd uitgegeven hadden we immers niet. Bovendien ging het geld op aan consumptie en niet aan investering. Op dezelfde voet doorgaan zou hebben geleid tot een economische implosie.

Van Dam heeft het wel heel makkelijk over geld verdelen, maar er moet wel iets te verdelen zijn. Armoedehulp is volgens Van Dam moreel juist, maar de andere kant van de medaille is dat het ook moreel juist is dat hard werkende mensen tot in het oneindige “tevreden werklozen” moeten onderhouden, die het bijna net zo goed hebben als henzelf.

Van Dam verklaart dat delen een grotere deugd is dan presteren. Economische gelijkheid is alleen leuk als je er zelf beter van wordt. Vooralsnog houden mensen meer van hun auto dan van de Straatkrant verkoper bij de supermarkt. En zo denkt de Straatkrant verkoper er ook over, als ie ooit nog eens in de gelegenheid komt om een auto te bezitten. En daar is geen politieke marktmanipulatie tegen opgewassen.

Arme mensen moeten juist in de slechtste huizen wonen. Laat de 90% Ghetto-bewoners die niet in de gevangenis zit vooral ontevreden zijn over de eigen situatie. Juist dan zullen ze eerder geneigd zijn om er zelf voor te zorgen dat ze uit hun eigen ellende willen klimmen. Als de overheid ophoudt met haar economische obstructie, dan vinden deze armen veel makkelijker netjes betaald werk.

Bovendien kan de Politie veel meer aanzien winnen onder het volk, door de 10% Ghetto-boeven op te sluiten, dan dat ze ieder jaar zoveel mogelijk geld ophaalt met parkeer- en snelheidsboetes, waarmee nota bene de uitkeringen aan boeven en junks worden betaald.

Read More

Tekstverklaren met de elite

Elsbeth Etty heeft een column geschreven in de NRC, en Marcel van Dam reageert daarop in de Volkskrant. Wat schrijven ze, en wat bedoelen ze nu?

Etty schrijft: “Bij het begrip ‘elite’ kun je van alles denken.” en houdt een heel betoog tot aan “‘Elite’ is dus een leeg begrip”.

Etty bedoelt: elite is een scheldwoord en dat scheldwoord slaat op Etty. Maar Etty vindt dat zij eigenlijk een hele lieve mevrouw is. Dan kan je twee dingen doen, schrijven dat de elite uit lieve mensen bestaat, of beweren dat het woord elite geen betekenis heeft. Etty koos voor het laatste en daarmee handelt ze in eigen belang.

In het elite-betoog schrijft Etty nog dit: “In het fascistische vocabulaire was elite een scheldwoord voor kunstenaars, intellectuelen en kosmopolieten. Zo is het nog. (Wilders: „Kunstmaffia, VPRO, Milieudefensie.”)”. Wat Etty bedoeld is: Wilders is Hitler. Etty is natuurlijk te oud voor feiten, dus vaart ze maar op haar principes. Hitler was een socialist, Joop den Uil was zelfs een korte tijd fan van Hitler. De PvdA heeft in de geschiedenis voor alle “goeie, socialistische ideeën” van Hitler gestreden. Wilders is Liberaal, bovendien bestaat er geen Joods equivalent voor 9/11, Bali, Madrid, London, Beslan of Mumbai, en de honderden “kleintjes” waarover we nooit iets horen.

Etty schrijft: “De sociaal-democratie is verloren als zij wil volgen in plaats van leiden”. Etty heeft dus een duidelijke voorkeur dat de sociaal-democratie moet leiden. Concreet betekent dit, dat het volk gewoon moet doen wat de politiek wil, zeg maar precies datgene wat een heleboel mensen beu zijn. Het komt niet in Etty’s hoofd op dat politiek zou moeten dienen; een soort van mix tussen leiden en volgen. Niet zo vreemd, want eigenlijk zit die optie niet in het DNA van de sociaal-democraat, die werkt liever met orders zonder te luisteren.

Etty schrijft: “Omdat de PvdA geen strijdbaar antwoord op Wilders geeft, en haar mensen niet tegen de gevaren van racisme, discriminatie, haat en nijd heeft gemobiliseerd, dáárom heeft zij verloren.”. Wat Etty bedoelt is: Etty heeft geen verstand van opinie dus roept ze ook maar wat. Etty denkt dat de oorsprong van politiek en democratie in Raden en Parlementen ligt. Het volk bestaat willoze bewegende deeltjes. En wat Etty “racisme, discriminatie” etc. noemt, is natuurlijk niet terecht. Een boef is namelijk slecht omdat zijn omgeving slecht is. En waarom de omgeving dan geen boef is, moet je gewoon niet vragen.

Etty schrijft: “Bedenk hierbij dat deze identiteit een constructie is”. Wat Etty bedoeld is: de identiteit is gemaakt en je kunt hem dus ook anders maken. Etty bewijst onbedoeld het tegendeel. De identiteit van Etty is namelijk links. En “weldenkend” Etty, kan niet verder denken dan haar eigen identiteit. Het anders maken, het anders construeren van de identiteit slaat natuurlijk op de identiteit van anderen en niet op de identiteit van Etty. Etty’s identiteit is namelijk geen constructie, maar een keuze en een gevoel.

Etty schrijft: “hopend hem van dienst te zijn met een voorstel om groepsdiscriminatie en haat zaaien te legaliseren, waarmee het aanwijzen van de zondebok alsnog een wettelijke status krijgt.”. Wat Etty bedoeld is: je mag best groepen discrimineren, haat zaaien en zondebokken aanwijzen, maar alleen als je aan dezelfde kant staat als Etty. De Politiek gaat namelijk over wetten, en iedere wet sluit groepen uit (buiten de wet) en een andere groepen worden ingesloten (binnen de wet). Een wet is per definitie discriminerend. Discriminatie van inbrekers brengt deze groep naar de gevangenis. Discriminatie van volwassen sluit hen uit van kinderbijslag. Discriminatie van hoge lonen leidt tot het bestraffen van arbeid en haatzaaien tegen de rijken. Met de verdediging van de sociaal-democratie, een groep mensen die het heel erg leuk vindt om wetten te maken, zegt Etty, dat discriminatie dus prima is, zolang men maar aan dezelfde kant staat als Etty.

Marcel van Dam is helemaal ontroerd door zoveel bijval en reageerde in de Volkskrant.
Van Dam schrijft: “Aan de ene kant meen ik natuurlijk wat ik schrijf en vind ik dat beleid of dat standpunt schadelijk voor de burger, voor de overheid of voor de politiek. Aan de andere kant ben ik bang bij te dragen aan de antigevoelens tegen politiek en overheid als zodanig.”. Wat Marcel van Dam bedoelt is: kan het klaagvolk even zijn mond dichthouden, dan kan ik hier tenminste ongestoord de sociaal-democratie verdedigen. Er is iets mis met het klaagvolk, maar Van Dam wil dat graag zeggen, zonder dat het teveel opvalt.

Van Dam schrijft: “Die gevoelens worden steeds sterker en nemen steeds vaker de vorm aan van echte haat. [tegen politiek en overheid]”. Wat Van Dam bedoelt is: van Dam staat in zijn eigen beleving aan de kant van oplossing (politiek en overheid), maar die wordt door een toenemend aantal mensen gezien als probleem. Van Dam ziet dus dat hij overbodig wordt. Dat niet alleen, er is sprake van een linkse kerk met een echte linkse identiteit Dus die weerstand tegen de “oplossing” doet pijn omdat het indruist tegen alles waar Van Dam voor staat.

Van Dam schrijft: “Mijn intuïtie zegt me dat die haat levensgevaarlijke trekken begint te vertonen. Levensgevaarlijk voor de democratie.”. Wat Van Dam bedoelt is: die haat is vooral gevaarlijk voor de *sociaal-democratie* (en niet de democratie zelf). Die haat is immers ontstaan omdat het volk geen zin heeft om te doen wat de politiek wil, aangevuld met dat de politiek het volk niet met haar problemen helpt. Het voordeel van politiek en overheid vermindert aan waarde, terwijl het volk zich wel helemaal blauw moet betalen aan belastingen. Van Dam zaait angst, met onderliggende boodschap: stem op míjn clubje om de democratie te redden.

Van Dam schrijft: “In plaats daarvan is de Partij van de Arbeid een morele standaard gaan zoeken op basis van de opvattingen en ressentimenten onder het electoraat. Daarmee ‘verschiet de voormalige aanhang van kleur omdat de PvdA zelf geen kleur bekent,”. Wat Van Dam bedoelt is: als de PvdA bij haar principes was gebleven, dan had de partij nu niet zo fors verloren. Wat natuurlijk onzin is. In de afgelopen jaren is zowat iedere “doelgroep” rijker geworden, bevrijdt en geëmancipeerd. Bij oude principes horen oude strijdpunten. Maar als de oorlog eenmaal gewonnen is, dan wordt de PvdA natuurlijk ook vanzelf overbodig. Het enige wat je daarna nog meeneemt zijn oude strijdmakkers, het gevoel van verbroedering, naar de dood van de partij in demografisch verloop.

Van Dam schrijft: “Het blootleggen en aan de kaak stellen van het verlies van de morele standaarden van de sociaal-democratie voeden niet de haat tegen de overheid en de politiek, maar het verlies van de morele standaarden en het schikken naar het populisme doet dat.”. Wat Van Dam bedoelt is: de oude mening heet “morele standaard” en omdat de PvdA van mening is veranderd, heeft nu iedereen een hekel aan politiek en overheid. Van Dam bedoelt: Van Dam heeft gelijk. Van Dam is namelijk van de generatie waar die “morele standaard” op slaat. Laat die kut-Marokkanen dus maar zitten, als de PvdA weer hun oude mening opnemen in het verkiezingsprogramma, dan worden ze vanzelf weer populair.

Van Dam schrijft: “Een democratie functioneert alleen als er sprake is van een voortdurend debat tussen leiding en volgelingen, of, als men het zo wil noemen, tussen een politieke elite en het volk.”. Wat Van Dam bedoelt is: Als populistische leiders met het volk praten brengt dit de democratie in gevaar, maar als sociaal-democraten dat doen, dan wordt de democratie gered. Democratie is ook dat partijen bij verkiezingen worden afgerekend op wat zij hebben gedaan. Dat is op 4 juni gebeurd.

Tot zover Etty en Van Dam.

Buiten het “Wilders heeft gewonnen, verander daarom maar de regels” (hier, en hier), staat er op de Volkskrant ook wel eens een zinnige opmerking. Martin Sommer schreef: “Bij de PvdA kunnen ze weer een rondje introspectie doen over ‘de dreun’ of de ‘kaasstolp’. Het zal niet helpen, deels omdat er zo veel bestuurders rondlopen die reuze tevreden zijn met zichzelf,”

Van Dam en Etty zijn overduidelijk tevreden met zichzelf. Hun linkse identiteit belet hen ook nog eens om out-of-the-box te denken. De marktkoopman die zijn spullen aan de straatstenen niet kwijt kan raken, zal heus geen fylosofische, ongefundeerde redeneringen gaan bedenken over de vraag waarom de klanten zijn kraampje voorbij lopen, de marktkoopman helpt zichzelf daar niet mee. Maar dit gedrag is precies wat Van Dam en Etty wel doen.

Read More