Ik was tien jaar oud toen ik voor het eerst een hekel kreeg aan de Nederlandse politie. Ik was er nog nooit mee in aanraking geweest, mijn vriendjes ook niet en ik had nog nooit een bekeuring gehad. Van de één op de andere dag konden ze wat mij betreft de compleet tering krijgen.
Het was toen al zo, en nu nog steeds. Door een landelijke verdeelsleutel van het aantal politie agenten per regio, had en heeft de Politie Zeeland teveel manschappen. Om precies te zijn, er gebeurt daar geen donder, dus verzinnen ze maar “iets”, om de heren en dames agenten toch maar bezig te houden.
Ik weet het nog goed. Vanaf het moment dat ik mijn eerste fiets kreeg, had ik ruzie met die dingen. Er was altijd wel iets kapot. In verreweg de meeste gevallen ging het om verlichting. We hebben aan de draadjes gefrummeld, we hebben verschillende fietsen ettelijke malen naar de fietsenmaker gebracht om de verlichting professioneel te fiksen. Zonder uitzondering was de zaak binnen anderhalve week kapot.
Dus ik heb ongeveer mijn hele jeugd op fietsen gereden zonder verlichting, in een regio waar agenten creatief moeten zijn om hun tijd door te komen. Nee, geen bekeuring gehad, wel heel veel waarschuwingen van ouders, leraren en vriendjes. Kiek uut of je wor gepak door de póliesie hoor! En dat in een klein Zeeuws provincie stadje dat dankzij de straatverlichting bijna geen onverlicht hoekje kent. Die ouders konden niets aan hun angst doen. Het moest dus wel de politie zijn die slecht was.
Dat was het eerste moment dat ik het gevoel kreeg dat de politie voor een groot deel overbodig was; ze renden niet achter inbrekers aan. Nee, in plaats daarvan terroriseerden zij fietslicht overtreders, in een stad met perfecte straatverlichting. Die gasten van de politie moesten wel iets van een blinde-haat-tumor in hun hersenen hebben, om zich met zo’n futuliteit bezig te houden.
Nu, tientallen jaren later denk ik nog steeds hetzelfde over de politie. Hoewel, ik was op tienjarige leeftijd nog mild. Ik vind de Politie een k*torganistatie en ik wens ze veel tegenslag toe, om eerlijk te zijn. Discussies over dat ze ook goede dingen doen begin ik niet meer aan. Mijn onvrede over deze organistatie blijft in stand en dat is veel belangrijker.
In de afgelopen tientallen jaren heb ik opmerkelijke dingen gezien. Om een voorbeeld te geven. In dat kleine provincie stadje bleek dat een substantiële groep onder de hele jeugd, geen criminelen maar gewone jongens en meisjes, een flinke hekel heeft aan de politie. Dat is tot op de dag vandaag nog steeds zo. Dit verbaasde mij, omdat ik altijd dacht dat ik alleen stond. Schoolvrienden die wél bij de politie gingen soliciteren werden beschouwd als verraders en hebben daardoor ook vrienden verloren. In nabij gelegen dorpen wordt ieder jaar tijdens oud en nieuw kleine slagvelden geleverd met de politie, want het is feest. Ik zie dat meestal als een beetje stoom afblazen en ik kan er eigenlijk niet om treuren dat de agenten een paar klappen krijgen.
Inmiddels heb ik ook een beter begrip van wat er mis is met de Nederlandse politie, want het reikt verder dan Zeeland. Het zijn niet direct (misschien wel indirect) de oorbellen en de lange haren onder de dienders. Het is meer het Adolf gedrag dat een flink aantal toepast. Het gaat er zo’n agent niet om rechtvaardigheid, het gaat om winnen.
Tegenwoordig is dat tien keer zo erg.
De fundamentele normen en waarden in de samenleving gaan over lijf en goed. Je wilt dat je eigen lijf, dat van partner en kinderen, familie, vrienden en kenissen beschermd wordt door de overheid. En dezelfde bescherming willen wij voor eigendommen. We willen ook niet dat de politie ieder dag aanbelt met de vraag, “is er al iets gestolen of verkracht?”, tenzij we de agent heel erg aardig vinden.
Het punt is nu juist, dat de politie tegenwoordig heel andere dingen doet, dan wat de burgers verlangen. Er zijn meer wetten gekomen, dus de politie heeft meer mogelijkheden tot Adolf gedrag en doet dit dus ook.
Anno 2007, als een agent iemand onaardig vindt, dan vraagt hij ten onrechte naar het identiteitsbewijs. De agent mag het namelijk niet vragen aan een persoon die niet verdacht is en ook niet in de buurt is van ordeverstoring. Die vraag is meestal raak voor een boete van 50 Euro. Toon jij het identiteitsbewijs niet? Dan mag je hup naar het bureau. Een paar uur later sta je op straat met een proces verbaal en dat mag je aan je partner en kinderen uitleggen. Dat vinden ze wel gaaf bij de politie, als je van je vrouw op je donder krijgt, dat is de chantage die ze tegen je gebruiken. Behalve dit moet je naar de rechter om de prent te laten vernietigen. Het interesseert oom agent geen bal dat hij met voorbedachte rade een onterechte prent heeft uitgeschreven. Hij heeft jou gepakt en daar ging het om; winnen. De klootzakken in de korpsen worden simpelweg verdedigd, want de politie staat aan de kant van de politie. De politie maakt in hun taalgebruik en mentaliteit onderscheid tussen politie en gewone burgers, waarbij de laatste groep vooral wordt beschouwd als (potentiële) vijand. De politie voelt zich wat dat betreft elitair en staat in mentaliteit buiten de samenleving.
Een reden waarom steeds meer mensen een hekel hebben aan de politie zijn parkeer en snelheid bekeuringen, terwijl ze niets doen als je fiets of autoradio gestolen is. Iedereen weet dat ze met die bekeuringen de Staatskas spekken. Ruim 8 miljoen snelheidsbekeuringen per jaar en ruim een miljoen parkeerbonnen; het gaat om ruim meer dan een half miljard Euro voor de Staatskas.
Op mijn “ga toch boeven vangen” richting een agent kreeg ik de repliek, “wat is een boef”. Nou, volgens agent moest ik een boef ruimer zien dan een inbreker, verkrachter of een moordenaar. Volgens de agent, dus volgens de wet, kan iedereen in Nederland een boef zijn. De politie staat aan de kant van de politie (en niet aan de kant van rechtvaardigheid). De agent geeft dan ook als oplossing dat de burgers zich aan de wet moeten houden, ook al is dat volslagen idioot. En o wee degene die er iets overheen zit, die wordt gepakt en moet niet zeuren. Wie wil zeuren moet bij de politiek zijn.
De Politie is geen discussiepartner en dat is wat mij betreft een extra reden om een hekel te hebben aan de politie. Wie “wet X is futuliteit” tegen een agent roept, krijgt van oom agent een situatie te horen waarin wet X wél handig lijkt om te handhaven. Maar er wordt niet op problemen gehandhaafd; de politie handhaafd zoals het beste uitkomt, en in 95% van de gevallen gaat het om een probleemloze situatie. Want dat is duidelijk. Dat is de realiteit van vandaag. Liever hersenloze duidelijkheid dan slim situaties zonder problemen met rust laten.
De Politie kan goed uitleggen waarom een wet bestaat. Maar ze kunnen geen reden verzinnen om de wet *niet* te handhaven. Probleemloze situaties worden niet erkend. Omdat tegenwoordig iedereen een boef kan zijn, houdt de politie zich bezig met van alles en nog wat, behalve datgene wat men van de politie verlangt. De politie roept “zero tolerance is duidelijk en men wil duidelijkheid”. Het is vooral de politie die duidelijkheid wil, en vooral in situaties dat de schatkist er beter van wordt. Alleen al om díe reden is de Nederlandse Politie een moreel corrupte organisatie.
Als ik klachten heb moet ik bij de politiek zijn. Dat mochten ze willen, dan zijn ze van mijn gezeur af. Maar ik kies er bewust voor om mijn pijlen op de politie te richten. Ze hebben er last van en ze haten het. Iedereen weet dat de politiek lastig is. Bovendien, mocht ik Tweede Kamerlid worden en voorstellen dat een X aantal wetten geschrapt moeten worden, dan is de Politiebond de eerste die op de stoep staat om mij uit te leggen wat hiervan de nadelen zijn. De nadelen zijn vooral dat politie mensen hun baan zullen verliezen. Maar de politiebond zal vooral een verhaal vertellen van slachtoffers die de wet hardstikke nodig hebben.
Het zit namelijk zo. Een agent is een proffesionele bemoeial. Een agent wil graag optreden tegen alles waar hij het niet mee eens is. Iedereen in Nederland heeft de mening dat politie goed is en boef slecht. Dus de politie kan niet slecht zijn. En in al die goedheid van de politie, moet hij zonder al teveel remmingen van burgerrechten kunnen opereren. En we vergeten in Nederland altijd dat oom agent ook maar een mens is en dat bij verregaande bevoegheden ook het slechte in de mens bij oom agent zal opspelen. Goed, er zijn heel veel controle mechanismen die corruptie eruit moeten filteren. Maar zodra het slechte in de mens binnen de lijnen van de wet valt, kan de leiding er weing aan doen. Een paar jaar geleden was er een Friese agent met een prentenrecord. Hij wist in een maand tijd zo’n driehonderd bekeuringen uit te schrijven. De leiding vond dit fanatisme niet erg leuk, maar ze kon er weinig aan doen.
Buurtwachten is een nieuwe trend in Nederland. Het zit namelijk zo. Als de politie van de politiek extra geld krijgt voor meer blauw op straat, dan investeren ze dit geld in computers. Een agent zit gemiddeld 60% van zijn tijd op kantoor. Begrijpelijk, want kantoorbanen worden beter betaald dan straatwerk.
Dus is er een gat op de straat. Buurtwachten moeten dit gat opvullen. In de praktijk betekend dit, dat de Nederlandse belastingbetaler kapitalen aan geld uitgeeft aan politiekorpsen die de helft van hun tijd op kantoor zitten. En burgers gaan nu gratis het moeilijke werk van de politie overnemen. Het is in lijn met de snelheidsovertredingen, met het ophangen van camera’s, de bevoegdheid van het CJIB om geld van jouw bankrekening te incasseren zonder dat jij daar toestemming voor hebt gegeven. De politie wil hun werk doen vanuit een kantoor en het liefste niet meer op straat komen. Men wil boeven, ofwel gewone burgers, op afstand bekeuren. De Nederlandse Politie wil dat hun lafheid geïnstitutionaliseerd wordt!
Toen ik tien jaar oud was had ik het aan het juiste eind. De Nederlandse politie is een walgelijke organisatie. Velen zijn het met mij eens, maar slechts weinigen spreken deze mening uit. Ik sta niet alleen in de opvatting dat ik de organisatie weinig succes toewens. Ik ken mensen, nee geen criminelen maar keurige mensen, die de Politie nog wel veel ergere dingen toewensen. Ze hebben het helemaal gehad met dit instituut, ze zijn er klaar mee. Bij Geenstijl wordt een scheldwoordenlijst bijgehouden, waarmee je een agent wel of niet mag uitschelden. Dat is niet voor niets! Het is “kicken”, misschien wel humor om zo’n lijst bij te houden. Steeds meer Nederlanders hebben het helemaal gehad met de politie.
De Telegraaf heeft het wél begrepen, aangezien deze krant veel kritische artikelen over de politie publiceert. Kankeren op de politie is iets wat heel erg veel mensen leuk vinden. Dat is anno 2007. De politie organistatie is van mening dat hun service kan verbeteren maar dat het aantal bekeuringen niet hoeft te dalen. Dan kun je het verwachten. Een hele grote groep Nederlanders ziet niets liever dan dat de politie om welke reden dan ook op hun smoel gaat. Goed, het is afhankelijk van de situatie, maar om te zien dat de politie het spel verliest in een relatief onschuldige situatie, het is wat mensen doet glimlachen.
Dat de politie ook goede dingen doet, daar heb ik geen last van. Wat mij betreft wordt er net zolang op de organisatie bezuindigd, totdat ze gaan doen waar ze voor betaald worden. Net zolang bezuinigen totdat ze zich weer gaan bezighouden met de twee fundamentele normen en waarden die ik hierboven noemde. En verder behoort de Politie vrijheid te respecteren en zich niet met probleemloze situaties te bemoeien. Als dat niet kan, kunnen ze wat mij betreft nog steeds, oprecht én met passie, compleet de tering krijgen. En daar voer ik verder geen discussie meer over.
Het was toen al zo, en nu nog steeds. Door een landelijke verdeelsleutel van het aantal politie agenten per regio, had en heeft de Politie Zeeland teveel manschappen. Om precies te zijn, er gebeurt daar geen donder, dus verzinnen ze maar “iets”, om de heren en dames agenten toch maar bezig te houden.
Ik weet het nog goed. Vanaf het moment dat ik mijn eerste fiets kreeg, had ik ruzie met die dingen. Er was altijd wel iets kapot. In verreweg de meeste gevallen ging het om verlichting. We hebben aan de draadjes gefrummeld, we hebben verschillende fietsen ettelijke malen naar de fietsenmaker gebracht om de verlichting professioneel te fiksen. Zonder uitzondering was de zaak binnen anderhalve week kapot.
Dus ik heb ongeveer mijn hele jeugd op fietsen gereden zonder verlichting, in een regio waar agenten creatief moeten zijn om hun tijd door te komen. Nee, geen bekeuring gehad, wel heel veel waarschuwingen van ouders, leraren en vriendjes. Kiek uut of je wor gepak door de póliesie hoor! En dat in een klein Zeeuws provincie stadje dat dankzij de straatverlichting bijna geen onverlicht hoekje kent. Die ouders konden niets aan hun angst doen. Het moest dus wel de politie zijn die slecht was.
Dat was het eerste moment dat ik het gevoel kreeg dat de politie voor een groot deel overbodig was; ze renden niet achter inbrekers aan. Nee, in plaats daarvan terroriseerden zij fietslicht overtreders, in een stad met perfecte straatverlichting. Die gasten van de politie moesten wel iets van een blinde-haat-tumor in hun hersenen hebben, om zich met zo’n futuliteit bezig te houden.
Nu, tientallen jaren later denk ik nog steeds hetzelfde over de politie. Hoewel, ik was op tienjarige leeftijd nog mild. Ik vind de Politie een k*torganistatie en ik wens ze veel tegenslag toe, om eerlijk te zijn. Discussies over dat ze ook goede dingen doen begin ik niet meer aan. Mijn onvrede over deze organistatie blijft in stand en dat is veel belangrijker.
In de afgelopen tientallen jaren heb ik opmerkelijke dingen gezien. Om een voorbeeld te geven. In dat kleine provincie stadje bleek dat een substantiële groep onder de hele jeugd, geen criminelen maar gewone jongens en meisjes, een flinke hekel heeft aan de politie. Dat is tot op de dag vandaag nog steeds zo. Dit verbaasde mij, omdat ik altijd dacht dat ik alleen stond. Schoolvrienden die wél bij de politie gingen soliciteren werden beschouwd als verraders en hebben daardoor ook vrienden verloren. In nabij gelegen dorpen wordt ieder jaar tijdens oud en nieuw kleine slagvelden geleverd met de politie, want het is feest. Ik zie dat meestal als een beetje stoom afblazen en ik kan er eigenlijk niet om treuren dat de agenten een paar klappen krijgen.
Inmiddels heb ik ook een beter begrip van wat er mis is met de Nederlandse politie, want het reikt verder dan Zeeland. Het zijn niet direct (misschien wel indirect) de oorbellen en de lange haren onder de dienders. Het is meer het Adolf gedrag dat een flink aantal toepast. Het gaat er zo’n agent niet om rechtvaardigheid, het gaat om winnen.
Tegenwoordig is dat tien keer zo erg.
De fundamentele normen en waarden in de samenleving gaan over lijf en goed. Je wilt dat je eigen lijf, dat van partner en kinderen, familie, vrienden en kenissen beschermd wordt door de overheid. En dezelfde bescherming willen wij voor eigendommen. We willen ook niet dat de politie ieder dag aanbelt met de vraag, “is er al iets gestolen of verkracht?”, tenzij we de agent heel erg aardig vinden.
Het punt is nu juist, dat de politie tegenwoordig heel andere dingen doet, dan wat de burgers verlangen. Er zijn meer wetten gekomen, dus de politie heeft meer mogelijkheden tot Adolf gedrag en doet dit dus ook.
Anno 2007, als een agent iemand onaardig vindt, dan vraagt hij ten onrechte naar het identiteitsbewijs. De agent mag het namelijk niet vragen aan een persoon die niet verdacht is en ook niet in de buurt is van ordeverstoring. Die vraag is meestal raak voor een boete van 50 Euro. Toon jij het identiteitsbewijs niet? Dan mag je hup naar het bureau. Een paar uur later sta je op straat met een proces verbaal en dat mag je aan je partner en kinderen uitleggen. Dat vinden ze wel gaaf bij de politie, als je van je vrouw op je donder krijgt, dat is de chantage die ze tegen je gebruiken. Behalve dit moet je naar de rechter om de prent te laten vernietigen. Het interesseert oom agent geen bal dat hij met voorbedachte rade een onterechte prent heeft uitgeschreven. Hij heeft jou gepakt en daar ging het om; winnen. De klootzakken in de korpsen worden simpelweg verdedigd, want de politie staat aan de kant van de politie. De politie maakt in hun taalgebruik en mentaliteit onderscheid tussen politie en gewone burgers, waarbij de laatste groep vooral wordt beschouwd als (potentiële) vijand. De politie voelt zich wat dat betreft elitair en staat in mentaliteit buiten de samenleving.
Een reden waarom steeds meer mensen een hekel hebben aan de politie zijn parkeer en snelheid bekeuringen, terwijl ze niets doen als je fiets of autoradio gestolen is. Iedereen weet dat ze met die bekeuringen de Staatskas spekken. Ruim 8 miljoen snelheidsbekeuringen per jaar en ruim een miljoen parkeerbonnen; het gaat om ruim meer dan een half miljard Euro voor de Staatskas.
Op mijn “ga toch boeven vangen” richting een agent kreeg ik de repliek, “wat is een boef”. Nou, volgens agent moest ik een boef ruimer zien dan een inbreker, verkrachter of een moordenaar. Volgens de agent, dus volgens de wet, kan iedereen in Nederland een boef zijn. De politie staat aan de kant van de politie (en niet aan de kant van rechtvaardigheid). De agent geeft dan ook als oplossing dat de burgers zich aan de wet moeten houden, ook al is dat volslagen idioot. En o wee degene die er iets overheen zit, die wordt gepakt en moet niet zeuren. Wie wil zeuren moet bij de politiek zijn.
De Politie is geen discussiepartner en dat is wat mij betreft een extra reden om een hekel te hebben aan de politie. Wie “wet X is futuliteit” tegen een agent roept, krijgt van oom agent een situatie te horen waarin wet X wél handig lijkt om te handhaven. Maar er wordt niet op problemen gehandhaafd; de politie handhaafd zoals het beste uitkomt, en in 95% van de gevallen gaat het om een probleemloze situatie. Want dat is duidelijk. Dat is de realiteit van vandaag. Liever hersenloze duidelijkheid dan slim situaties zonder problemen met rust laten.
De Politie kan goed uitleggen waarom een wet bestaat. Maar ze kunnen geen reden verzinnen om de wet *niet* te handhaven. Probleemloze situaties worden niet erkend. Omdat tegenwoordig iedereen een boef kan zijn, houdt de politie zich bezig met van alles en nog wat, behalve datgene wat men van de politie verlangt. De politie roept “zero tolerance is duidelijk en men wil duidelijkheid”. Het is vooral de politie die duidelijkheid wil, en vooral in situaties dat de schatkist er beter van wordt. Alleen al om díe reden is de Nederlandse Politie een moreel corrupte organisatie.
Als ik klachten heb moet ik bij de politiek zijn. Dat mochten ze willen, dan zijn ze van mijn gezeur af. Maar ik kies er bewust voor om mijn pijlen op de politie te richten. Ze hebben er last van en ze haten het. Iedereen weet dat de politiek lastig is. Bovendien, mocht ik Tweede Kamerlid worden en voorstellen dat een X aantal wetten geschrapt moeten worden, dan is de Politiebond de eerste die op de stoep staat om mij uit te leggen wat hiervan de nadelen zijn. De nadelen zijn vooral dat politie mensen hun baan zullen verliezen. Maar de politiebond zal vooral een verhaal vertellen van slachtoffers die de wet hardstikke nodig hebben.
Het zit namelijk zo. Een agent is een proffesionele bemoeial. Een agent wil graag optreden tegen alles waar hij het niet mee eens is. Iedereen in Nederland heeft de mening dat politie goed is en boef slecht. Dus de politie kan niet slecht zijn. En in al die goedheid van de politie, moet hij zonder al teveel remmingen van burgerrechten kunnen opereren. En we vergeten in Nederland altijd dat oom agent ook maar een mens is en dat bij verregaande bevoegheden ook het slechte in de mens bij oom agent zal opspelen. Goed, er zijn heel veel controle mechanismen die corruptie eruit moeten filteren. Maar zodra het slechte in de mens binnen de lijnen van de wet valt, kan de leiding er weing aan doen. Een paar jaar geleden was er een Friese agent met een prentenrecord. Hij wist in een maand tijd zo’n driehonderd bekeuringen uit te schrijven. De leiding vond dit fanatisme niet erg leuk, maar ze kon er weinig aan doen.
Buurtwachten is een nieuwe trend in Nederland. Het zit namelijk zo. Als de politie van de politiek extra geld krijgt voor meer blauw op straat, dan investeren ze dit geld in computers. Een agent zit gemiddeld 60% van zijn tijd op kantoor. Begrijpelijk, want kantoorbanen worden beter betaald dan straatwerk.
Dus is er een gat op de straat. Buurtwachten moeten dit gat opvullen. In de praktijk betekend dit, dat de Nederlandse belastingbetaler kapitalen aan geld uitgeeft aan politiekorpsen die de helft van hun tijd op kantoor zitten. En burgers gaan nu gratis het moeilijke werk van de politie overnemen. Het is in lijn met de snelheidsovertredingen, met het ophangen van camera’s, de bevoegdheid van het CJIB om geld van jouw bankrekening te incasseren zonder dat jij daar toestemming voor hebt gegeven. De politie wil hun werk doen vanuit een kantoor en het liefste niet meer op straat komen. Men wil boeven, ofwel gewone burgers, op afstand bekeuren. De Nederlandse Politie wil dat hun lafheid geïnstitutionaliseerd wordt!
Toen ik tien jaar oud was had ik het aan het juiste eind. De Nederlandse politie is een walgelijke organisatie. Velen zijn het met mij eens, maar slechts weinigen spreken deze mening uit. Ik sta niet alleen in de opvatting dat ik de organisatie weinig succes toewens. Ik ken mensen, nee geen criminelen maar keurige mensen, die de Politie nog wel veel ergere dingen toewensen. Ze hebben het helemaal gehad met dit instituut, ze zijn er klaar mee. Bij Geenstijl wordt een scheldwoordenlijst bijgehouden, waarmee je een agent wel of niet mag uitschelden. Dat is niet voor niets! Het is “kicken”, misschien wel humor om zo’n lijst bij te houden. Steeds meer Nederlanders hebben het helemaal gehad met de politie.
De Telegraaf heeft het wél begrepen, aangezien deze krant veel kritische artikelen over de politie publiceert. Kankeren op de politie is iets wat heel erg veel mensen leuk vinden. Dat is anno 2007. De politie organistatie is van mening dat hun service kan verbeteren maar dat het aantal bekeuringen niet hoeft te dalen. Dan kun je het verwachten. Een hele grote groep Nederlanders ziet niets liever dan dat de politie om welke reden dan ook op hun smoel gaat. Goed, het is afhankelijk van de situatie, maar om te zien dat de politie het spel verliest in een relatief onschuldige situatie, het is wat mensen doet glimlachen.
Dat de politie ook goede dingen doet, daar heb ik geen last van. Wat mij betreft wordt er net zolang op de organisatie bezuindigd, totdat ze gaan doen waar ze voor betaald worden. Net zolang bezuinigen totdat ze zich weer gaan bezighouden met de twee fundamentele normen en waarden die ik hierboven noemde. En verder behoort de Politie vrijheid te respecteren en zich niet met probleemloze situaties te bemoeien. Als dat niet kan, kunnen ze wat mij betreft nog steeds, oprecht én met passie, compleet de tering krijgen. En daar voer ik verder geen discussie meer over.