De nieuwe held Harry de Winter was opgestaan om het op te nemen tegen Geert Wilders. Pagina advertentie in de Volkskrant, waarin hij hedendaags discriminatie van moslims vergeleek met het antisemitisme van de jaren dertig in de vorige eeuw. Zijn doel was om op te komen voor die moslims die zich netjes gedragen, zonder de probleemgevallen te ontkennen; aldus zijn verklaring bij HetGesprek. Harry werd bedreigd, Harry werd niet bedreigd, Harry werd bedreigd maar dat moest het AD niet al te serieus nemen. Harry kreeg te maken met de onderbuik van Nederland en de macht van het internet; tenminste via lieden die een mailtje hadden gestuurd naar het verkeerde adres. Harry heeft er inmiddels tabak van en zit inmiddels op de verliezersbank die Doekle voor hem heeft gebouwd.
Annet Birschel, freelance journalist, meent met enkele mede pamflet ondertekenaars dat de media niet zoveel meer over Geert Wilders moeten publiceren. Wilders wil niet in debat. Dat is stout dus de media moet Wilders straf geven. Birschel dacht dat ze een unieke externe eigenschap van Wilders had gevonden, en op basis daarvan wilde ze Geert ongelijk behandelen. Totdat ze scherpe repliek kreeg en haar criterium uit gelijke behandeling ook zou moeten toepassen op situaties waarin ze dat nu juist niet wilde doen, bij andere politici. Birschel bedacht de externe eigenschap van Geert Wilders, omdat het geen “ik hou niet van die man” mag heten, dat is niet objectief en een externe eigenschap is dat wel. Toen andere journalisten wat dieper groeven naar haar mening kwam ze nauwelijks concreet uit haar woorden. Dat de media moet opvoeden wordt niet door haar collega’s gedeeld. Met gebrek aan zulke steun plus het in elkaar vallen van het hoofdargument kan Annet Birschel nu plaatsnemen op de verliezersbank naast Harry Winter.
Toppunt van deze week was het persbericht dat alle Tweede Kamerleden hebben besloten om niet te gaan demonstreren op de Dam tegen racisme, zaterdag 20 Maart voor “Nederland bekent kleur”. Geen individueel Kamerlid staat zaterdag op de Dam. Door al het andere spectakel ligt het niet voor de hand dat dit het belangrijkste mediabericht van deze week is, ten onrechte.
Rene Danen, gewelddadig Internationaal Socialist, zei op Radio 1 dat hij het niet begreep. Bij andere demonstraties komen Kamerleden namelijk wel. Danen heeft wat dat betreft gelijk, het is bijzonder merkwaardig dat Kamerleden niet naar de Dam komen. Is het dat de Kamerleden niet met een eng extreem-links figuur geassocieerd willen worden, of dat Tjibbe de handel en wandel van ieder Kamerlid wil kennen? Of zijn de Tweede Kamerleden allemaal bang dat ze op dezelfde verliezersbank terechtkomen als Doekle Terpstra, Harry de Winter en Annet Birschel? Youp van ’t Hek, te bang om korangrappen te maken komt wel om het racisme tegen moslims te verdedigen. Maar er komt geen Tofik Dibi (Groen Links), geen Alexander Pechtold (D66), geen Paul Ulenbelt (SP), geen Jan Marijnissen (SP). Niemand. Men debatteerd met Wilders in de Kamer. Marijnissen scheld Wilders wel uit op een SP congres, maar doet dit niet op de Dam. Het lijkt net alsof Wilders de oorlog aan het winnen is. En daarom is dit mediabericht zo belangrijk.
Saillant detail. Els Lucas komt zaterdag wel. “Deed als eerste aangifte tegen Geert Wilders”. Ofwel naar haar woorden in Nova, “het is de bedoeling dat we in dit land met zijn allen met elkaar in vrede leven”. In vredestijd mag je best een beetje lachen. Ze kan dus zaterdag samen met Youp leuke Christengrappen bedenken. Die zijn niet beledigd, ze snijden je hals niet door vanwege beledigde gevoelens. Het valt dus allemaal goed samen in het vredesmodel. En Youp krijgt zaterdag een geldig alibi om geen korangrappen te maken; dat is wel zo handig.
In Opinio, jaargang 2 nummer 11 (14-20 Maart 2008) schreef Marijke Linthorst het artikel “Socialist durf te debatteren!”. Ze beschrijft hoe de PvdA kansen heeft laten liggen om het debat naar zich toe te trekken, hoe de PvdA haar keuzes soms verkeerd heeft uitgelegd, plus een oproep tot verbetering. Volgens Linthorst zouden mensen meer solidariteit willen, zonder dat de Nederlandse welvaart door nieuwkomers wordt opgegeten. Nederlanders zouden volgens haar wat vaker Nederlandse waar moeten kopen. Niet bepaald een logische oproep. In een periode waarin belastingverhogingen de koopkracht verminderd gaan mensen echt niet op zoek naar dure Nederlandse spullen uit solidariteit. Linthorst gelooft blijkbaar nog in een prikkel die absoluut niet kan bestaan. Maar ja, de schatkist is leeg, het Nederlandse volk is gedesillusioneerd, Nederlandse bedrijven worden door buitenlandse corporaties overgenomen, of dreigen zoals ING Groep zelf om naar het buitenland te verkassen als het investeringsklimaat in Nederland niet verbeterd.
Burgers, overheid en bedrijven staan allemaal, min of meer, met de rug tegen de muur. We komen steeds dichter bij het eindspel, waarin één van deze drie spelers eraan zal moeten geloven en Linthorst denkt blijkbaar dat er nog dat de speelruimte nog groot is, waarbij alledrie de spelers nog offers kunnen en willen brengen. Ze wil nieuw elan in het huis dat kosten/baten technisch op punt staat een bouwval te worden. Linthorst zoekt naief de reflectie, terwijl tijdsgeest revisie opdringt.
Een andere opmerkelijke desillusie is wat met de jeugd op de werkvloer gebeurt. Mariëlle Beers deed verslag over een ROC te Amsterdam, waarin jongeren stage gingen lopen, voor KRO’s Radio 1 programma “Dingen die Gebeuren”, in de serie “Naar niveau 2”. In het verslag komen problemen naar voren die plaatsvinden tussen stagelopende kinderen en de bedrijven waar ze werken. Kinderen komen te laat, liegen, hebben dubieuze smoezen zonder schuldgevoel enzovoort. We horen de stageleider van het bedrijf de stagair een laatste kans geven. Aan het eind van de reportage komt de aap uit de mouw. De jeugd heeft teveel geld, ze is onbezorgd en heeft daardoor geen commitment. Als ze bezig zijn met een bepaald vak, dan kunnen ze volgende maand alweer weg zijn omdat ze het niet leuk vinden. Hierdoor levert de school niet de beste kwaliteit mensen af, en komt de continuïteit van bedrijven in gevaar.
De reportages van Beers illustreren in mindere mate de ongemotiveerdheid van de jeugd, eerder het failliet van het socialisme. Naar Marcel van Dam, als het niet goed gaat met mensen moet je niet de schuld bij de mens zoeken, maar bij de omgeving. Dat is niet altijd waar, maar in geval van het socialisme wel. Balkenende had een punt toen hij zei dat je zonder geloof niet kunt functioneren; maar onze Premier heeft alleen een punt als je dat geloof breder trekt dan het spirituele geloof. Een geloof in een betere toekomst, plus de hoop die daar van uit gaat, ligt ten grondslag aan ambitie. De jongeren in de Radio 1 reportage blijken weinig ambitie te hebben. Ze zijn grillig, ze willen zich niet commiteren en doen wat ze leuk vinden. Geef de jeugd eens ongelijk. Wie zijn ambities gestalte geeft werkt in hoge percentages voor de fiscus. Wie hogerop komt krijgt steeds meer last van de overheid. Wie lui is wordt niet geconfronteerd met deze ouderwetse hoofdzonde. Er valt in Nederland weinig in ambitie te geloven, tenzij je naar het buitenland gaat. Dat is in de kern het probleem dat Beers in reportage brengt.
Waar Marijke Linthorst een nieuw geloof in solidariteit wil, een ideologie zonder werkelijke noodzaak, kan de jeugd haar idee alleen maar aanhangen uit gemakzucht. Ofwel nog minder ambitie.
Desillusie. Het is net alsof Nederland een bewustwordingsproces ondergaat waarin zij de principes van de vorige generatie moet herzien omdat deze door de werkelijkheid worden ingehaald. Het verzet is nog bij diegenen die aan de oude principes geld verdienen.
In de toekomst zal links niet alleen fout zijn op bepaalde punten, maar links kan fout worden als geheel. Zelfs het debat over Man Made Global Warming komt, zelfs na de impact van Al Gore, op flinke boemerang terug. Kamerleden zijn te bang om naar de Dam te komen, maar niet te angstig om op allerlei valse gronden de belasting te verhogen. Ook deze zondes zullen ongetwijfeld niet vergeten worden. Daarom, desillusie is des lands toekomst.
Annet Birschel, freelance journalist, meent met enkele mede pamflet ondertekenaars dat de media niet zoveel meer over Geert Wilders moeten publiceren. Wilders wil niet in debat. Dat is stout dus de media moet Wilders straf geven. Birschel dacht dat ze een unieke externe eigenschap van Wilders had gevonden, en op basis daarvan wilde ze Geert ongelijk behandelen. Totdat ze scherpe repliek kreeg en haar criterium uit gelijke behandeling ook zou moeten toepassen op situaties waarin ze dat nu juist niet wilde doen, bij andere politici. Birschel bedacht de externe eigenschap van Geert Wilders, omdat het geen “ik hou niet van die man” mag heten, dat is niet objectief en een externe eigenschap is dat wel. Toen andere journalisten wat dieper groeven naar haar mening kwam ze nauwelijks concreet uit haar woorden. Dat de media moet opvoeden wordt niet door haar collega’s gedeeld. Met gebrek aan zulke steun plus het in elkaar vallen van het hoofdargument kan Annet Birschel nu plaatsnemen op de verliezersbank naast Harry Winter.
Toppunt van deze week was het persbericht dat alle Tweede Kamerleden hebben besloten om niet te gaan demonstreren op de Dam tegen racisme, zaterdag 20 Maart voor “Nederland bekent kleur”. Geen individueel Kamerlid staat zaterdag op de Dam. Door al het andere spectakel ligt het niet voor de hand dat dit het belangrijkste mediabericht van deze week is, ten onrechte.
Rene Danen, gewelddadig Internationaal Socialist, zei op Radio 1 dat hij het niet begreep. Bij andere demonstraties komen Kamerleden namelijk wel. Danen heeft wat dat betreft gelijk, het is bijzonder merkwaardig dat Kamerleden niet naar de Dam komen. Is het dat de Kamerleden niet met een eng extreem-links figuur geassocieerd willen worden, of dat Tjibbe de handel en wandel van ieder Kamerlid wil kennen? Of zijn de Tweede Kamerleden allemaal bang dat ze op dezelfde verliezersbank terechtkomen als Doekle Terpstra, Harry de Winter en Annet Birschel? Youp van ’t Hek, te bang om korangrappen te maken komt wel om het racisme tegen moslims te verdedigen. Maar er komt geen Tofik Dibi (Groen Links), geen Alexander Pechtold (D66), geen Paul Ulenbelt (SP), geen Jan Marijnissen (SP). Niemand. Men debatteerd met Wilders in de Kamer. Marijnissen scheld Wilders wel uit op een SP congres, maar doet dit niet op de Dam. Het lijkt net alsof Wilders de oorlog aan het winnen is. En daarom is dit mediabericht zo belangrijk.
Saillant detail. Els Lucas komt zaterdag wel. “Deed als eerste aangifte tegen Geert Wilders”. Ofwel naar haar woorden in Nova, “het is de bedoeling dat we in dit land met zijn allen met elkaar in vrede leven”. In vredestijd mag je best een beetje lachen. Ze kan dus zaterdag samen met Youp leuke Christengrappen bedenken. Die zijn niet beledigd, ze snijden je hals niet door vanwege beledigde gevoelens. Het valt dus allemaal goed samen in het vredesmodel. En Youp krijgt zaterdag een geldig alibi om geen korangrappen te maken; dat is wel zo handig.
In Opinio, jaargang 2 nummer 11 (14-20 Maart 2008) schreef Marijke Linthorst het artikel “Socialist durf te debatteren!”. Ze beschrijft hoe de PvdA kansen heeft laten liggen om het debat naar zich toe te trekken, hoe de PvdA haar keuzes soms verkeerd heeft uitgelegd, plus een oproep tot verbetering. Volgens Linthorst zouden mensen meer solidariteit willen, zonder dat de Nederlandse welvaart door nieuwkomers wordt opgegeten. Nederlanders zouden volgens haar wat vaker Nederlandse waar moeten kopen. Niet bepaald een logische oproep. In een periode waarin belastingverhogingen de koopkracht verminderd gaan mensen echt niet op zoek naar dure Nederlandse spullen uit solidariteit. Linthorst gelooft blijkbaar nog in een prikkel die absoluut niet kan bestaan. Maar ja, de schatkist is leeg, het Nederlandse volk is gedesillusioneerd, Nederlandse bedrijven worden door buitenlandse corporaties overgenomen, of dreigen zoals ING Groep zelf om naar het buitenland te verkassen als het investeringsklimaat in Nederland niet verbeterd.
Burgers, overheid en bedrijven staan allemaal, min of meer, met de rug tegen de muur. We komen steeds dichter bij het eindspel, waarin één van deze drie spelers eraan zal moeten geloven en Linthorst denkt blijkbaar dat er nog dat de speelruimte nog groot is, waarbij alledrie de spelers nog offers kunnen en willen brengen. Ze wil nieuw elan in het huis dat kosten/baten technisch op punt staat een bouwval te worden. Linthorst zoekt naief de reflectie, terwijl tijdsgeest revisie opdringt.
Een andere opmerkelijke desillusie is wat met de jeugd op de werkvloer gebeurt. Mariëlle Beers deed verslag over een ROC te Amsterdam, waarin jongeren stage gingen lopen, voor KRO’s Radio 1 programma “Dingen die Gebeuren”, in de serie “Naar niveau 2”. In het verslag komen problemen naar voren die plaatsvinden tussen stagelopende kinderen en de bedrijven waar ze werken. Kinderen komen te laat, liegen, hebben dubieuze smoezen zonder schuldgevoel enzovoort. We horen de stageleider van het bedrijf de stagair een laatste kans geven. Aan het eind van de reportage komt de aap uit de mouw. De jeugd heeft teveel geld, ze is onbezorgd en heeft daardoor geen commitment. Als ze bezig zijn met een bepaald vak, dan kunnen ze volgende maand alweer weg zijn omdat ze het niet leuk vinden. Hierdoor levert de school niet de beste kwaliteit mensen af, en komt de continuïteit van bedrijven in gevaar.
De reportages van Beers illustreren in mindere mate de ongemotiveerdheid van de jeugd, eerder het failliet van het socialisme. Naar Marcel van Dam, als het niet goed gaat met mensen moet je niet de schuld bij de mens zoeken, maar bij de omgeving. Dat is niet altijd waar, maar in geval van het socialisme wel. Balkenende had een punt toen hij zei dat je zonder geloof niet kunt functioneren; maar onze Premier heeft alleen een punt als je dat geloof breder trekt dan het spirituele geloof. Een geloof in een betere toekomst, plus de hoop die daar van uit gaat, ligt ten grondslag aan ambitie. De jongeren in de Radio 1 reportage blijken weinig ambitie te hebben. Ze zijn grillig, ze willen zich niet commiteren en doen wat ze leuk vinden. Geef de jeugd eens ongelijk. Wie zijn ambities gestalte geeft werkt in hoge percentages voor de fiscus. Wie hogerop komt krijgt steeds meer last van de overheid. Wie lui is wordt niet geconfronteerd met deze ouderwetse hoofdzonde. Er valt in Nederland weinig in ambitie te geloven, tenzij je naar het buitenland gaat. Dat is in de kern het probleem dat Beers in reportage brengt.
Waar Marijke Linthorst een nieuw geloof in solidariteit wil, een ideologie zonder werkelijke noodzaak, kan de jeugd haar idee alleen maar aanhangen uit gemakzucht. Ofwel nog minder ambitie.
Desillusie. Het is net alsof Nederland een bewustwordingsproces ondergaat waarin zij de principes van de vorige generatie moet herzien omdat deze door de werkelijkheid worden ingehaald. Het verzet is nog bij diegenen die aan de oude principes geld verdienen.
In de toekomst zal links niet alleen fout zijn op bepaalde punten, maar links kan fout worden als geheel. Zelfs het debat over Man Made Global Warming komt, zelfs na de impact van Al Gore, op flinke boemerang terug. Kamerleden zijn te bang om naar de Dam te komen, maar niet te angstig om op allerlei valse gronden de belasting te verhogen. Ook deze zondes zullen ongetwijfeld niet vergeten worden. Daarom, desillusie is des lands toekomst.